🖤උස්සපු මනමාලි---👰 පළමු කොටස | Ussapu Manamali 01 Kotasa

🖤උස්සපු මනමාලි---👰

"අඩෝ.....අඩෝ ඔය මනමාලිව අල්ලගනින්...පැනගන්න දෙන්න එපා අල්ලපන් යකෝ......අල්ලපාන්....."

මගෙ පිටිපස්සෙන් කෑ ගහන සද්ද කෝටියක් ඇහෙනවා..කකුල් දෙකට පිංසිද්ධ වෙන්න මං දිව්වේ උපරිම ගියර් එකේ කියලා මට ශුවර්...දුව ගන්නත් බෑ තොරොම්බල් කරත්තේ වගේ මගුල් ඇදුම පුදුම බරක් අප්පා.....හම්මෝ මහන්සියි...

"ඔහොම නැවතියන්.....දුවන්න එපා...."

දුවලා මහන්සියට හාට් එක පුපුරන්න ඔන්න මෙන්න තිබුණේ...කොහේ මහන්සි අරින්නද..යමරජ්ජුරුවන්ගෙ සේනාව පස්සෙන් එලවනවා දෙයියනේ....මං ආයෙත් දුවන්න ගත්තා..

මගුල් ඇදුමකුත් ඇදගෙන පාර දිගේ දුවන කෙල්ලෙක් පස්සෙන් මිනිස්සු එලවනවා.....බොලිවුඩ් ඇක්ෂන් ෆිල්ම් එකක් කියලද හිතුවේ..........හයියෝ නෑ අනේ මේක ඇත්තටමයි සිද්ධ වෙන්නේ😭😭ඒකත් මේ නුගේගොඩ ටවුන් එකේ..පාරෙ යන මිනිස්සු නම් සීන් එක දිහා කිසිම ගානක් නැතුව බලන් හිටියේ ෆිල්ම් එකක් බලනවා වගේ තමයි....එකෙක්ට බැරිද මට උදව් කරන්න......කුහකයෝ😒

මං මිහිදි....මිහිදි හංසිමා විජේමාන්න....මං මේ සුසන්තිකා වගේ හැටට හැටේ දුවන්නේ මෙඩ්ල් එකක් ගන්න නෙවෙයි....රාජ්වීර්ගෙ හෙන්චයියොන්ගෙන් බේරෙන්න..

මොකක්ද මේ වුණේ කියලා කියන්න නම් මාස තුනක් ආපස්සට යන්න ඕන...ඇත්‍තටම ආපස්සට යන්න තිබ්බා නම් මං ගිහින් අර රාජ්වීර් කියන බයිසන් වස්සා මුණ ගැහෙන්නෙ නැතුව ඉන්නවා...😭මොනා කරන්නද..දැන් එහෙම කරන්න බෑනේ...

එදා මං අපේ ගෙදර අයත් එක්ක ටිකක් ඇවිදින්න ගියා..මායි අක්කයි අම්මයි තාත්තයි...අපේ පොඩි පව්ල ඉතින්.......පව්ල පොඩි වුණාට තාත්තට නම් එදා දහදෙනෙක්ගෙ ගානට වියදම්😂....අක්කා ඇදුම් ගන්නවා,අම්මා මල් ගන්නවා.....මම නම් ඉතින් ගත්තේ කෑම තමයි අනේ😁...පුදුම වෙන්න එපා කෑම කන එක මගේ විනෝදාංශයක්....ඔන්න ඉතින් දැන් හිතේ මැවිලා ඇති මගේ රූපෙත්......ප්ලීස් ඒක ඩිලිට් කරලා දාන්න...😒පිස්සෙක් වගේ කෑවට මං බතල ඊරියෙක් වගේ නෑ හොදේ..ස්වීට්ස් තමා මං කන්නේ...රෝස පාට චූටි බෝනික්කියෙක් වගේ මං...දන්නෙ නෑ ඉතින් තාත්තා තමා කිව්වේ....කොහොමහරි මං ලස්සනයි..

"ලස්සනෙන් සත පහක වැඩක් නෑ මේකිට තියෙන්නේ මොංගල් ගති..කොල්ලෙක්වත් කැමති වෙන්නෙ නෑ මේ වහන්ගතේට.."

ඒ අපේ අම්මගෙ හැමදාම ප්ලේ වෙන තැටියෙන් කොටසක්..

අම්මා ඉතින් මට බැන්නට මං මොංගල් ලමයෙක් නෙවෙයි...මං මගේ ජීවිතේ විදිනවා...මට දුක් වෙන්න දේවල් නෑ...අඩන්න හේතු නෑ...විනෝදෙන් ඉන්නවා....මට කොල්ලෙක් හිටියත් එකයි නැතත් එකයි....

මගේ තාත්තා බිස්නස්මන් කෙනෙක්..එහෙමයි කියලා අපි කෝටිපතියෝ නෙවෙයි..අපි හතරදෙනාට සතුටින් ඉන්න පුලුවන් තරම් අපි පෝසත්..

ඉතින් අම්මලා එක එක දේවල් ගන්න අතර මං ගියේ අයිස්ක්‍රීම් එකක් ගන්න...වයස විසි දෙකක් වුණාට මොකෝ මං පොඩි එකා වගේ තාමත්.

"වට්ද හෙල්....තමුසෙගෙ ඇස් පේන්නෙ නැද්ද..."

කන් බීරි කරවන තරම් කෑ ගැහිල්ලක්..අයිස්ක්‍රීම් එකත් අරගෙන ආපහු හැරෙද්දි කකුල පැටලිලා මං වැටුණේ කාගෙ හරි ඇග උඩට...ඒ හිටියෙ කවුරු වුණත් ඒ මනුස්සයටත් ස්ටික් එකක් ගැහුවානම් පොප්සිකල් එකක් කියලා හිතෙන තරමට ඇග පුරාම අයිස්ක්‍රීම්.

"අ.....අනේ සොරි...මගෙ කකුල පැටලුනා..."

මං බිම බලාගෙනම උත්තර දුන්නේ වැරද්ද මගේ නිසා..අම්මා දැක්කොත් එහෙම උල තියාවි මං.

"තමුසෙ සොරි කිව්වම හරිද....බලනවා මගෙ ඇදුම සවුත්තු වුණා..අයින් කරනවා මේ ටික.."

සොරි කියලාවත් අහන්න බැරි තරම් උද්දච්ච මිනිහා කව්ද කියලා මං බැලුවේ ඒ වෙලාවෙ.වයස හතළිහක විතර පෙනුමක් තියෙන මිනිහෙක් තරහෙ පුපුරනවා.

"පුහ්...චාල්ස් කුමාරයා කියලා වෙන්නැති හිතාගෙන ඉන්නේ..අපේ තාත්තගෙ වයස..තියෙන උද්දච්චකම විතරක්...හිතලා කළේ නෑනේ...."

මං එහෙම හිතුවට කිව්වේ නෑ.මොනා උනත් මං මැනර්ස් ටිකක් දන්නවා.

"ලෙවකනවා මේ ටික........"

ඊලගට මට ඇහුණ දේ නිසා නම් මගේ හැම නහරයක්ම කේන්තියෙන් ඇඹරිලා ගියා..සුළු අත්වැරැද්දකට මෙහෙම දෙයක්...

"අයිසේ මේ..තමුසෙට ඕන නම් ලෙව කා ගන්නවා..වැදගත් මනුස්සයෙක් කියලා හිතලයි සමාව ඉල්ලුවේ..තමුසෙ වගේ ඔලුව උදුම්මව ගත්ත මෝඩ අන්කල්ලා එක්ක මට කතාවක් නෑ.."

කටට ආවෙ මොනාද මං ඒ හැමදේම කියාගෙන ගියා....මනුස්සයගේ මූණ කළු පාට වුණේ තත්පරෙන්...තරහ යන්න ඇති.

ඊළග මොහොතෙදි ඒ අත වේගෙන් මගේ කම්මුල දිහාවට පාත් වෙද්දි මං හැමෝටම වැඩිය ඉස්සර වුණා...දාන්න පුලුවන් උපරිම වැර දාලා මං අනිත් අතින් දුන්නා කන රත් වෙන්න එකක්..

කරපු දේ බරපතල කම තේරුණේ කළු පාටින් ටයි කෝට් ඇදගතපු සන්දන්තයෝ ටිකක් මාව වටකරගනිද්දි.

"මි....ම්හිදි...දුවේ...මේ......මේ මොකද....."

අම්මලා දුවගෙන එද්දි ඒ එක මනුස්සයෙක්ගෙ තුවක්කුව තිබුණේ මගේ ඔලුවට ඉලක්ක කරලා..දෙනෝ දාහක් බලාගෙන ඉද්දි...මහ දවාලේ කෙල්ලෙක් අල්ලගෙන චන්ඩි පාට් පෙන්නන නාකියා ගැන මට ආවෙ පුදුම කේන්තියක්...

"අම්මා....තාත්තා....ඔයාලා කලබල නොවී ඉන්න..මං මේක බලාගන්නම්...."

ලොකුවට කිව්වට මොකෝ ගවුම අස්සෙන් මගේ කකුල් දෙක සට සට ගාලා ගැහෙනවා...ඒක දන්නෙ මමනේ..

"බ්‍රයන්....අතෑරලා දානවා ඕකිව..."

උද්දච්ච මැංටලේ එහෙම කියද්දි මාත් පුදුම වුණා.

"ඒත්...සර්....."

මේ බ්‍රයන්ද මොකාද එකාට ඕන නැති මගුලක් නෑ.නාකි බොස් සැරයක් කිව්වම ඒත් මේත් ගානවා..මටත් ඕනෙ ඉක්මනට මේක මෙතනින් ඉවර කරගන්න...මිනිස්සුත් බලනවා..ලැජ්ජාවෙ බෑ..ඊටත් අම්මා තාත්තව අල්ලගෙන ඉන්නෙ හරි අමාරුවෙන්....කොයි වෙලේ හරි තාත්තා මේකට මැදිහත් වුණොත් තව දුර දිග යනවා.

"මං සැරයක් කිව්වනේ...යමල්ලා...."

කළු කුමාරයො ටිකත් පිරිවරාගෙන ඒ මිනිහා එතනින් ගියා.ඩ්‍රාමා එක ඉවර නිසා මිනිස්සුත් හෙමි හෙමින් එතනින් අයින් වුනාට පස්සේ තිබුණේ ප්‍රශ්න පත්‍රයකට පිලිතුරු සපයන්න..ඔව්..ගෙදර අයගෙ ප්‍රශ්න😢..

"මොකක්ද ඒ වුණේ..තමුසේ මොකක් හරි අලුගුත්තේරු වැඩක් කළා නේද...."

අක්කාත් ඉතින් බලන්නෙම වැරදියටනේ..මේ සැරේ මගෙ අතේ වැරැද්දක් නැති වුණත්.

"අනේ අම්මා..ඔන්න මේක නම් මගෙ වැරැද්දක් නෙවෙයි...මගෙ අතින් වැරදිලා අයිස්ක්‍රීම් එකත් එක්ක බිම වැටිලා ඒ මිනිහගෙ ඇගේ ගෑවුණා.....මං සොරි කිව්වා...අයිස්ක්‍රීම් ටික ලෙවකන්නලු...මං දුන්නා කනේ පාරක්...හහ්......"

"මොකද වැරදි නැත්තේ....ඇස් දෙක උඩ තියාගෙන යන්නේ පාර බලන් යන්න බැරිද...මේකිගෙන් නම් නිවනක් නෑ මට....."

මෙතන නඩුවක් අහලා ඒ නඩුවෙනුත් මං නිර්දෝෂියි කියලා ඔප්පු උනත් අම්මා නම් පිලිගන්නේ නෑ අප්පා මං වැරදි නෑ කියලා.

"සරලා....දුව කරපු දේ හරි...මොන ජාතියෙ නරුමයෙක්ද ඒ..ඔහොම නෙවෙයි දෙන්න තිබුණෙ දත් ටික ගැලවෙන්න.."

"නංගි...තමුසේ හීනෙන් නේද ඇවිදින්නේ...දේව් මතක් වෙනවද..ආ....."

අක්කා මගෙ කනට කොදුරලා හින්ට් එකක් ගැහුවා...හ්ම්...දේව් කව්ද කියලා මං කිව්වෙ නෑ නේද.....දේව් කියන්නෙ මට මෙච්චර කාලෙකට ආපු ප්‍රපෝසල් වලින් මගෙ හිත ගියපු එකම කොල්ලා...එයා මාර හැන්ඩ්සම්...ඒත් එක්කම අමුතුම දගකාර ගතියක් තිබුණ එයාට මගෙ හිත කැමති වුණේ මුලින්ම දැකපු ගමන්මයි...මේ අයිස්ක්‍රීම් සිද්ධිය වෙද්දි දේව් එයාගෙ පවුලෙ අයත් එක්ක මනමාලි බලන්න ඇවිත් සතියයි..එක ගෙදරකින්වත් තවම කසාදෙ ගැන කතා කළේ නෑ...ඒත්....මගෙ හිතපුරාවටම එයා හොල්මන් කරන්න පටන් අරන්...අක්කා හරි...

ඒක නෙවෙයි දෙවියන්ට පින් සිද්ධ වෙන්න තාත්තා මං වෙනුවෙන් කතා කළා..අම්මගෙ සද්දෙ ටිකක් අඩු වුණේ ඒ නිසා..එයාලට කාර් එක ළගට යන්න කියලා මං වොෂ් රූම් එකට ගියේ මගේ ඇගෙත් අයිස්ක්‍රීම් ගෑවිලා තිබුණ නිසා.

"අර මිනිහා නම්.....මොකෙක්ද මන්දා...හොද පාඩමක් ඉගන ගන්න ඇති මගෙන්...ආවා මෙතන...."

ටැප් එකත් ඇරගෙන අයිස්ක්‍රීම් සෝදමින් ඉදපු නිසා මට කවුදෝ කෙනෙක් මගේ ළගට එනකල්ම දැණුනේවත් නෑ.

"උඹ හිතාගෙන ඉන්නෙ මහ ලොකු ගෑනි කියලද......."

"ත.....තමුසේ....."

ඇහි පිල්ලමක් ගහන්නත් කලින් මං දඩුඅඩුවකට අහු වෙලා වගේ ඒ අත් දෙක අස්සෙ මිරිකුණා.

"අ......අතාරිනවා මාව.....අතාරිනවා මිනිහෝ...."

මං මොන තරම් කෑ ගැහුවත් ඒ මිනිහගේ ග්‍රහණයේ බුරුලක් වුණේ නෑ....සින්ක් එකට තද වෙලා මගේ කොන්දෙන් ආවෙ දරා ගන්න බැරි තරම් වේදනාවක්...

"උඹ දන්නවද මං කවුද කියලා..ආ

...............මට තමයි රාජ්වීර් කියන්නේ......කුඩු ලෝකේ රජ්ජුරුවෝ .........උඹ දන්නවද මට මොන තරම් බලයක් තියෙනවද කියලා......."

අයිස්ක්‍රීම් සුවදත් එක්ක මිශ්‍ර වෙච්චි සැර අරක්කු ගද මගේ හුස්ම හිර කරවන තරම්...දන්න ශිල්ප ඔක්කොම දාලා එතනින් පැන ගන්නයි මං උත්සාහ කළේ...

"තමුසේ මොකා වුණත් මට මොකද....ජරා මිනිහා....තමුසේ පාඩමක් ඉගන ගත්තේ නැද්ද..ආයෙත් ආවෙ....."

"හහ්..හහ්....හා.....උඹේ ඔය නිර්භීත කමට හිත ඇදිලා යනවා කෙල්ලේ...උඹ මාව වශී කරනවා.....උඹේ කම්මුල් පාර මට හොදට දැණුනා...මං....ආවෙ උඹට පාඩමක් කියලා දෙන්න....ඔව්....අමතක නොවෙන පාඩමක්.."

ඒ ඇස් වල තිබුණ හැගීම මොකක් වුණත් ඒකට පුළුවන් වුණා මගේ හැම ධෛර්යයක්ම බිංදුවට බස්සන්න...මං තව තවත් සින්ක් එකට තද වුණේ ඇස් වල කදුළු පිරෙද්දි.

"දෙයියනේ කව්රුවත් එන්නෙවත් නැද්ද වොෂ් රූම්...අනේ මං කොහොමද බේරෙන්නේ.."

අහස පොළව ගැටලන්න කල්පනා කරද්දි මට දැණුනා මගේ ගව්මට යටින් අතක ස්පර්ශයක් ටිකෙන් ටික ඉහළට එනවා....අකුණු කොටනවා වගේ කිළිපොලායන හැගීමකින් සියොළගම වෙව්ලනවා....අනේ දෙයියනේ මාව බේරගන්න...

"උඹට මං කියලා දෙන්නම් අමතක නොවෙන්නම...උඹ කැමති නේද....උත්තර දීපන්..උත්තර දීපන් මට......"

"අනේ.....අනේ සමාවෙන්න...මාව අතා...රින්න....ම...ට....මට.....සමාවෙන්න........"

හැම ශක්තියක්ම හිදිලා යද්දි මගේ ගවුම භාගයක්ම ඉරිලයි තිබුණේ.....පොරබදලම මහන්සියට ඒ රළු අත මගේ සිරුර පුරා දුවවද්දි මං හිටියේ වතුරෙන් ගොඩ දාලා මැරෙන්න යන මාළුවෙක් ගානට..

"ඒයි.....අතෑරපන් මගේ කෙල්ලව...."

ඒ මිනිහගේ ග්‍රහණය බුරුල් වුණේ මගේ අම්මගෙ කෑ ගැහිල්ල ඇහිලා.

"අතෑරපන් වනචරයා...උඹ මොකක්ද ඔය කරන්න හදන්නේ...."

"හහ්...අදට බේරුණා කියලා හිතපන් කෙල්ලේ...මං යන්නම්..ඒත්..උඹ මගේ මෙන්න මෙතනයි ඉන්නේ....මතක තියාගනින්......"

පපුවට තට්ටු කර කර යන මිනිහා දිහා බල බල මං අම්මට තුරුළු වුණේ මෙච්චර වෙලා හිරකරගෙන ඉදපු කදුළු වලට නිදහසේ ගලන්න දීලා.

"මගෙ පුතේ....මොකක්ද දෙයියනේ ඒ වුණේ....ඔයා පරක්කු ඇයි කියලා බලන්න මං..ආවේ...දෙයියනේ...මං ආවෙ නැත්‍තම්.....ජරා බල්ලා....මං අදම තාත්තා එක්ක ගිහින් ඇන්‍ට්‍රි එකක් දානවා.."

"අ....අනේ.....අම්මේ...ඕන...නෑ.....ඕන...නෑ.....අනේ තාත්තට කියන්න එපා අපි පාඩුවෙ ඉමු..."

මේ ප්‍රශ්නේ තවත් දුර දිග අරන් ගියොත් අපිට ප්‍රශ්නයක් වෙයි කියලා දැණුන නිසයි මං අමාරුවෙන් හරි ඒ සිද්ධිය අමතක කරමු කියලා අම්මව කැමති කරගත්තේ.

ශොපින්ග් මෝල් එකෙන්ම ඇදුමකුත් අරගෙන අපි දෙන්නා කාර් එක ළගට ගියේ මුකුත් දන්නෙ නැති ගානට.

ඒත් ඒක එතනින් ඉවර වුණේ නෑ..එදා ඒ වෙච්ච සිද්දියෙන් පස්සෙ මම මේ මගුල් ඇදුමකුත් ඇදගෙන පාරෙ දුවන්නේ අපේ කසාදෙ දවසෙ.

ඔව්..ඊට පහුවෙනිදා වාහන පෝලිමකුත් එක්ක ආපු රාජ්වීර් තාත්තට කිව්වා මාව කසාද බදින්න ඕන කියලා..දෙයියනේ මොන හෙතුවකටද මන්දා තාත්තා කැමතිවුණා..

"විමල් ඔයාට පිස්සු හැදිලද..ඒ ජරා මිනිහට දුවව බන්දලා දෙන්න බෑ...."

අම්මගෙන් නම් තාත්තට බේරුමක් වුණේම නෑ..මොන දේ කළත් අන්තිමේදි මට ඒ වනචරයාව කසාද බදින තැනට වැඩ සිද්ධ වුණා.

"නංගි...මේක කරන්න එපා...ඔයා පැනලා යන්න...මං උදව් කරන්නම්...."

ජීවිතං අනියතං කියලා හිත හදාගෙන ඉදපු මම අක්කගේ ඒ යෝජනාව නිසා ආයෙ ඇවිස්සුණා.නැකැත් වෙලාවට විනාඩි පහළවක් තියෙද්දි ජනේලෙන් පහළට බැස්සේ ටාසන් වගේ.ඇදේ ගැට ගහපු සාරි වැල හයිය නිසා හොදයි....ඉතින් මං දිව්වා..පුලුවන් තරම් වේගෙන්.....

වැඩි වෙලාවක් යන්න කලින් රාජ්වීර්ගෙ හෙංචයියොත් මගේ පස්සෙන් පන්නනන්න ගත්තා..ඔන්න ඕකයි වුණේ...

තවමත් මං දුවනවා..දෙයියනේ වැඩි වෙලාවක් යන්න කළින් එයාලා මාව අල්ලගනියි...ඊට පස්සෙ මං ඉවරයි...

--------------------------

------------------------------------

"නගින්න ඉක්මනට....මම ඔයාට උදව් කරන්නම්..."

මගෙ ළගින් වෑන් එකක් නතර කරනවා විතරයි මට ඇහුණේ...හිත හිත ඉන්න වෙලාවක් තිබුණේ නෑ මං ඉක්මනට ඒකට නැග්ගේ එහෙම නොකළා නම් අර මිනිස්සු මාව අල්ලගන්න නිසා.

"සිල්වා...ඉක්මනට යමු..."

මගේ ළගම සීට් එකේ ඉදන් ඩ්‍රයිවර්ට අණ කරන කෙනා කව්ද කියලා මං බැලුවේ ඒ වෙලාවෙ.

"ක......කවුද.....ඔයාලා....!"

ඒ මිනිහත් හිටියේ මූණ වහගෙන...අයියෝ මේ මොකක්ද වුනේ...මං මේ කාගෙ වාහනේකටද නැග්ගේ..

ඒත් දගලද්දි පරක්කුයි.සුදු පාට ලේන්සුවකින් මගේ මූණ වැහෙද්දි ඇස් හෙමින් පියවුණා විතරයි මතක.

සිහිය ඇවිත් බලද්දි මං හිටියෙ ඇදක..ඔළුව ටිකක් රිදෙද්දි මං අමාරුවෙන් වට පිට බැලුවේ මේ කොහෙද කියලා බලන්න.

"ඈඈඈඈඈඈඈඈඈ....................................."

මං කෑගහපු සද්දෙට මගෙ කන් දෙකත් රිදෙන්න ගත්තා.

දෙයියනේ කෝ මගේ ඇදුම්..!

-------------

------------------ඔන්න ළමයි කෙටි කතාවක්.පළවෙනි කොටස ඔය විදියට තමා වෙන්නේ...මේ උස්සපු මනමාලිගෙ ජීවිතේ කොහොම වෙයිද බලමු නේද😘😘

දෙවනි කොටස බලන්න කැමති ළමයි මේ පෝස්ට් එක සේව් කරගන්න..දෙවනි කොටස දැම්මට පස්සෙ මම ඒකෙ ලින්ක් එක මෙතනින් දාන්නම්😘 කමෙන්ට් කරන්න...❤️ආදරෙයි හැමෝටම......

-------

මං........හංසි✍️

Comments System WIDGET PACK