🔰උපන් කදුලැල්ල🔰

🔰උපන් කදුලැල්ල🔰 | Upan Kadulal

🔰උපන් කදුලැල්ල🔰

පොඩි එකාට සාහොලා වුන.ගෙ හරියෙ හල් ඇටයක් නැ දැන් කෙල්ල ස්කොලෙ ඇරිලා අපු ගමන් කන්න හොයන්නෙ.කොල්ලා වගෙ නෙමෙනෙ කෙල්ල කොහොමටත් හිතුවක් කර එකිනෙ.

හිටි මං පල්ලෙහා ගහෙ කොස් ගෙඩියක්වත් තියනවද බලන්න.මං හවස කොහොම හරි කරලා අඩුම කුඩුම ටිකක් අරන් එන්න.

මෙ ඇහුනද දරුවො දෙන්නට යන කල දසාව ගැන හිතලා මං රට යන්න කියලා.අල්ලපු ගෙදර ලතා අක්කා කොහොමද හිටියෙ.දරුවො දෙන්නටත් වුගන්න ගත්ත ලස්සනට ගෙත් හදා ගත්තා.ලබන සුමානෙ අයෙත් යනවලු.

ඔහේ ගිහින් කොහොමද අද හෙට ළමිස්සියක් වෙන්න ඉන්න ගැණු ළමයෙක් ඉද්දි.

එක තමයි දෙයියනෙ කියන්නෙ.මේ බිත්ති අද හෙටද කියන්න බැ.කෙල්ලගෙ අත කර පාලු වෙලා.කෙල්ල හැම තිස්සෙම කියනවා.යලුවෙක්වත් ගෙදරට එක්කන් එන්න බැ කියලා.මොකද මං සැපක් විදින්නද රට යන්නෙ

මන්න එ කතාවට වැඩිය මනාප නැ.මෙ ඉන්න විදිහට මොනවා හරි කලා දරුවො දෙන්නට උගන්නගත්තොත්.අපිට වුන් බලයිනෙ.

එක දවසක් වැඩකරොත් එ වෙලට හරි.අනිත් දවසෙ වැඩ නැත්තන් බඩ ගින්නෙ.අතෙ සත පහක් නැ කඩෙට ණය ගොඩ පිරිලා කඩෙන් බඩු දෙන්නෙත් නැ දැන්.

දරුවෙන්ගෙනුත් අහලා බලලා මානප නැත්ත ඔය ගමන යන්න එපා.මං මොන දුක හරි විදලා කන්න දෙන්න.

බුරු ඇදෙ වැතිරි සිටි මා එක වරම තිගැස්සි ගියෙ අක්කාගෙ ඇහුනු අදොනාවට.

මොනවද මෙ කන්න තියන කැම මෙවා කන්න පුලුවන්ද.

මොනවා කරන්නද දුවෙ තාත්තා ඔන්න කඩ මඩිය පැත්තට ගියා රැට වුයන්න හල් තුන පහ ටිකක් ගෙන්න.<

ආ මෙක කල ඉදි<

මට එපා කන්න බැ ඔය කැම

හිතප දුවෙ අපිට යහමි තිබුනාන මෙහෙම කරනවාද.මල්ලි දෙන දෙයක් කලා ඔය යස අපුරුවට ඉන්නෙ.එ උඹෙ මල්ලිනෙ.

මල්ලි නෙමෙනෙ මං මල්ලිට කන්න පුලුවන් උනාට මට බැනෙ

ඉදින්කො මං රට යන්න හිතන් ඉන්නෙ එතකොට උඹලට ඔහොම බඩ ගින්නෙ ඉන්න වෙන්නැනෙ.

ශා හරි සොක්නෙ එහෙමන.ඇත්තටම අම්මා යනවද.

ඔවු යන්න කියලා එත් උඹලාගෙ තාත්තාගෙන වැඩිය මනාපයක් නැ.

ඇයි මනාපයක් නැත්තෙ.හරියට කන්න නැතුව හැම දාම මෙහෙම තියන්නද තාත්තාට කල්පනාව.මෙහෙම ජිවත් වෙනවට වඩා හොදයි මැරෙණ එක.

ලොක්කියෙ උඹ මෙ මොනවද කියන්නෙ.මෙච්චර කල් මෙහෙම හරි ජිවත් කරෙ උඹලාගෙ තාත්තා.

අක්කාගෙ එ කතාවට මට අක්කා ගැන පුදුම තරහක් ඇති වුනෙ.සමහරක් දවසට මං දැකලා තියනවා අම්මායි තාත්තායි කැවා කියලා.අපි දෙන්නා කැවට පස්සෙ.දකුඩෙ හුරලා වලද පිහදාලා තාත්තටත් දිලා කනවා.තාත්තා වැඩකරලා මහන්සි වෙලා වෙලා ඇවිත්.අත් දෙකෙම කර ගැට වල තෙල් ගනවා.එහෙවු දෙමවුපියන්ට අක්කා මොන හිතකින් මෙහෙම කියනවද කියලා මට හිතා ගන්න බැ.මොන සැපයක් බලා පොරොත්තුවෙන්ද අම්මායි තාත්තායි මෙ නැහෙන්නෙ අපේ අනාගතෙ වෙනුවෙන්.මං තෙරුම් ගත්තටන අක්කා මේ කිසි දෙයක් ගණකටවත් ගන්නැ.

කලයාගෙ අවාදැමත් එක්ක අම්මා කොහොම හරි හදන් රට යන දවස ලන් වුනා.අක්කාන හරිම සතුටි.තාත්තාගෙ මුනෙ හිනාවක් දැක්කෙ නැති වුනාට ඇස් වලින් දුක ගොඩක් දැක්කා.අම්මා මව තුරුල් කරන් අඩලා ඔලුව අත ගද්දි මට ඇඩුනත් මං කදුලු හන්ගන්න ගොඩක් මහන්සි වුනා මොකද මං ඇඩුවොත් තියන දුකටයි ඇඩිල්ල නවත්ත ගන්න බැරිවෙයි කියලා.

අම්මා කොහොම හරි අපෙන් වෙන් වෙලා ගිහින් දවස් 15 විතර පස්සෙ අපිට ලිවුමක් එවුවා හම්බුන තැන හොදයි කියලා ඉට පස්සෙ තමයි තත්තා ටිකක් හිනා වෙලා කතා කරෙ කල්පනා කරන එක අඩු කරෙ.අම්මා ගිහින් මසයක් සම්පුර්ණ වුනාට පස්සෙ සල්ලි එවුවා.එකෙන් තාත්තා කඩෙ නය ගෙවලා අපේ අඩු පඩු පිරෙවුවා.කන්න යහමින් ලැබුනත්.තාත්තා කියලා නිකන් හිටියෙ නැ කොහෙන් හො වැඩ පලක් හොයන් වැඩ කරා.

අම්මා හැම මසෙම වැඩ කරපු සල්ලි එවුවා එවගෙන් අපිටත් උගන්නගන.ගෙත් පුලුවන් හැටියට තාත්තා හැදුවා.අක්කා ලොකු ළමයෙක් වුන දවසෙ තාත්තා කෙනෙක්ගෙන් වෙන්න ඔන සියලු යුතුකම් අක්කාට ඉටු කරා.

මං වගේ නෙමේ අක්කාට ටිකක් තරහා යනවා.හිතුවක් කරයි වෙලාවකට එයා එයා ගැන විතරයි හිතන්නෙ.විඩෙන් විඩෙට තාත්තාගෙන් සල්ලි ඉල්ලනවා.එයා එන්න එන්නම වෙනස් තලෙකට ජිවත් වුනෙ.එක එක ඇදුම් අයිතම් වලිනුයි එක එක විලා සිතා වලින් හැඩ වෙන එක විතරයි එයාගෙ සතුට.අම්මා තාත්තා ගැනවත් කිසිම තැකිමක් නැ.

ඔහොම ඉද්දි එක පාරටම අම්මා සල්ලි එවන එක ලිවුම් එවන එක නැවතුනා.වෙනදා අම්මා ලිවුම් කඩදහියක් එවපුවාම තාත්තාටත් ඇහෙන්න කියවන්නෙ මං.අම්මාගෙ ලිවුම් කඩදහියක් එනකන් මස දෙක තුන හතර බලන් ඉදලා බැරිම තැන අම්මා රට ගිය එජන්සියට ගිහින් කිවා එහෙන් තොරතුරක් හොයලා දන්වන්නම් කිවා.තාත්තා හරිම හිත් වෙදනාවකින් හිටියෙ මත් එහෙමයි අක්කාටන වැඩි ගනක් තිබුන්නැ.අම්මා රට ගිහින් සල්ලි එවලා ටිකින් ටික අපිට සල්ලි පැත්තෙන් බර අඩු වෙද්දි අපි හිතුවෙ හොදම කලෙ උදා විගෙන එනවා කියලා එත් එහෙම වුන්නැ.හිතුවටත් වඩා ප්‍රපාතෙකට වැටුනා වගේ දෙයක් වුනේ.

තාත්තාගෙ කකුලෙ කට්ටක් ඇනිලා පැසවලා තුවාල වුනා.බෙහෙත් කරාට තුවාලෙ එන්න එන්නම වැඩි වෙනවා මිසක් අඩුවක් වුන්නැ.එ තාත්තාට සිනි තිබුන නිසා.තාත්තාට ඇවිද ගන්න අපාහසු නිසා මං ස්කොලෙ යන්න වුන්නැ එත් අක්කා ස්කොලෙ ගියා.දවසක් අක්කා ස්කොලෙ ගිහින් හවස් වෙනකම්ම ගෙදර අවේ නැ.තාත්තාට අක්කාව හොයන්න යන්න තරම් තාත්වයක් තිබුනෙත් නැ.අන්තිමට මං අක්කා හැම තැනම එහෙවුවා පස්සෙ අරංච් වුණා අක්කා කොල්ලෙක් එක්ක පැනලා ගිහින් කියලා.

මං තාත්තාට මෙ දෙවල් කියන්නෙ කොහොමද මං රැට රැ වෙල ගෙදර එද්දි වැස්සෙ තෙමි තෙමිම තාත්තා අත් වාරුවත් තියාගෙන ඉස්සරහට වෙලා බලන් ඉන්නවා.තාත්තාගෙ ඇස් දිහා බලන්න මට බැ.දරු දුකෙන් ඇස් බියන්කාර වෙලා.

කො පුතෙ අක්කා.

කිසිදු උත්තරයක් දෙන්න තරම් කට සරසව ගන්න බැ.

ඇයි පුතෙ මොකුත් කියන්නැත්තෙ කියපන්කො කො අක්කා.

අක්කා අපි ගැන හිතාන්නැ තාත්තෙ අක්කාට අපිටත් වඩා කොහෙවත් යන කොල්ලෙක් ලොකු වෙලා.තාත්තා කිවෙ අනෙ.මගේ කෙල්ල කියලා විතරයි.අත් වාරුවට ඔලුව තියන් අඩනවා.මට අක්කා ගැන ඇති වුනෙ පුදුම තරහක්.පවු අපේ තාත්තා මොන තරම් දුකක් වුහුලනවා ඇද්ද.බඩ ගිණි කිවොත් කොහෙන් හරි ගෙනත් අපේ බඩ වියත පිරෙවුවා.තාත්තා අසරණ වෙලා ඉන්න වෙලෙ මොන හිතකින්ද අක්කා මෙහෙම කරෙ.තාත්තාගෙ හිත අස්වස්සනවා මිස මං වෙන මොනවා කියලා කරන්නද.අම්මට අපෙ දුක කියලා කොච්චරනම් ලිවුම් කඩ දහි යැවුවාද පලක් වුන්නැ.

තාත්තාගෙ තුවාලෙත් එන්න එන්නම ලොකු වුන නිසා හොස්පිටල් එකෙන් කකුල කපාන්න ඔන කියලා කිවා

අන්‍තිමට තාත්තාගෙ කකුල කැපුවා.අක්කා නිකමකටවත් අවේ නැ අපි ඉන්නවද නැද්ද බලන්නවත්.තාත්තා ඉතුරු කරන් තිබුන සල්ලි ටිකින් ටික වියදම් වෙලා අග හිගකම් අයෙත් එන්න ගත්තා.මං කොහොමද ගෙදරට වෙලා බලන් ඉන්නෙ.ජොබ් එකක්.කරන්න තරම් වයසක් තිබුනෙත් නැ.එත් කොහෙන් හරි ජිවත් වෙන්න සල්ලි හොයා ගන්නත් එපාය.මං තාත්තාට කිවා මං ජොබ් එකක් හොයන් යනවා කියලා තාත්තා ගොඩක් ඇඩුවා.අක්කා තරම් මං කිසිම දවසක අඩුපාඩු කොච්චර තිබුනත් ඉල්ලලා නැ.තාත්තා නිසා මගේ අනාගතෙත් නැති වුනා කියලා.ම තාත්තා අස් වැස්සුවා කොහොම හරි කරලා හිත හැදුවා.

මං ජොබි එකක් හොයාන් ගියත් කිසිම තැනකින් මට ජොබ් එකක් දෙන්න කැමති වුන්නැ.එක කැම කඩෙකින් කිවා සල්ලි දෙන්න බැ උදෙටයි දවල්ටයි.කැම එකක් දෙන්නම් දර පලන්න එලවලු කපන්න එ වැඩ වලට උදවු වෙන්න කියලා.එකත් එක අතකින් සැනසිමක්.මං එ වැඩ කරලා කැම එකෙන් පොඩ්ඩක් කලා ඉතුරු ටික තාත්තාට ඔතාන් දුවනවා ගෙදර.

පුතා කැවද ඔවු තාත්තෙ මං කැවා.

මගේ රත්තරන් පුතාට කවදාවත් වරදින්නැ පුතා නැත්තාන් මං මෙලාහකටත් නැ තාත්තා හැම දාම කියනවා.

දවසක් මං හොටෙල් එකට යද්දි අක්කා ජොඩු දාලා කොල්ලත් එක්ක යනවා.නිකමට නවත්තලා කතා කරෙ නැ හැරි හැරි බල බලා යනවා ඇරෙන්න.හම්බෙන උදෙ දවල් කැම එක විතරක් මදි රැට කන්නෙ මොනවද සල්ලි සතයක් හරි එපායි.රැට ගෙදර යනනත් ඔනනෙ.

අන්තිමට මගෙ දුක කිය කියා පරටත් බහින්න වුනා.තාත්තා වෙනුවෙන් මට ලැජ්ජාවක් දැනුන්නැ.ඔහොම ඉද්දි තමා මට අක්කා අයෙත් හම්බුනෙ ම දිහා බලලා අමුතු තලෙකට හිනාවක් දලා අහක බලා ගත්තා.ලැජ්ජාවක් ඇති වෙන්න ඇති.මට ඇත්තටම පුදුම තරහක් ඇති වුනෙ.ම අක්කාගෙ අතින් ඇදලා ගත්තා ම හිනෙන්වත් නොහිතපු දෙයක් තමා වුනෙ.අක්කා කැ ගැහුවා මං.අක්කාගෙ බෑක්.එක වුදුර ගන්න ගියා කියලා.මගේ අසරණ තත්වෙත් එක්ක.මිනිස්සු මං පිළි ගත්තෙ නැ.මට ගහලා පොලිසියට බර දුන්නා.ගුටි කන අතර තුරෙත් බැලුවෙ අක්කාගෙ මුණ දිහා. අක්කාට සතුටක් දැනෙන්න ඇති කියලා මං හිතනවා.

අම්මායි තාත්තායි හැම දාම කිව දෙයක් තමා මොනවා වුනත් සහොදරයො දෙන්නා එකට ඉන්න ඔනෙ කියලා.මං හිතා ගත්තා අය කිසිම සහොදර කමක් තියා ගන්නැ කියලා.පොලිසියට ගෙනිච්චට පස්සෙත් මට ගැහුවා.ම පුන පුනා ඇත්ත කිවා.අන්තීමට ම ගැන හොයලා බලලා අවවාද කරලා යන්න කිවා.

තාත්තා දකිද්දි මගේ පපුව පැලෙන්න තරම් පුදුම දුකක් දැනෙන්නෙ.මං ගෙදර එද්දි හැමදාම ස්තොප්පුවට වෙලා පාර දිහා බලාගන ඉන්නවා.තියන විදිහට කලා ඇදලා අම්මා රට නොයා හිටියානම් මෙහෙම නොවෙන්න තිබුනා.කොච්චර අගහිග කම් වලින් පිරිලා තිබුනත් සතුට කියන එක තිබුනා එ දවස් වල.අම්මායි තාත්තායි අක්කායි ලග හිටියනි.දැන් හැම දෙම පාලුවට ගිහින්.ඉස්සර කොහෙ හරි ගිහින් අම්මාට කතා කරගනම ගෙට ගොඩ වෙන තාත්තා අම්මා එන බලා පොරොත්තුවෙන් පාර බලන් ඉන්නවා .අම්මා අය එයිද නොයෙයිද දන්නැ,අක්කාගෙ කිසිම සහොදර කමක් නැ.සහොදර කමක් නැති වුනාට කමක් නැ.අඩු ගනෙ මෙ ලොකෙට බිහි කරපු තාත්තා ගැනවත් බලන්න තිබුනා.

දවසක් මං පාරා අයිනට වෙලා ගණක් හොයා ගන්න ඉද්දි ජැඩියට ඇදපු මහාත්තයෙක් ඇවිත් කිවා එයා ගව හොද ජොබ් එකක් තියනවා කැමතිද කියලා.මටත් ඔන වුනෙ කොහොම හරි තාත්තාට අඩුපාඩුවක් නැතුව සලකන්න.මං එක පයින් කැමති වුනා.මට තිබුනෙ එ මහත්තයා කියන තැනට දෙන පර්සලෙ ගිහින් දෙන්නයි.මං එ මහාත්තයා කියන තැනට දෙන පර්සල් හිහින් දුන්නා.මට ලොකු ගණකුත් හම්බුනා.මං එ සල්ලි වලින් ගෙදරට අවස්ස සියලුම බඩු ගෙනිහි දැම්මා.

ඔහොම කාලයක් යද්දි මගේ අත මිටත් ගොඩක් සරු වුනා.මං එ හම්බෙන සල්ලි තාත්තාට ගිහින් දුන්නා මං තාත්තාට කිවෙ හොද මහත්තයෙක් ගව වැඩ කියලා තාත්තාත් එ ගැන සතුටින් හිටියෙ.මං හිතුවා අපේ කරදර ටිකින් ටික ඉවර වෙයි කියලා.එත් එහෙම වුන්නැ මං නොහිතපු මොහොතක පොලිසියට අහුවුනා.මට හිතා ගන්නවත් බැරි වුනා වෙන්න යන්නෙ මොකක්ද කියලා.පස්සෙයි දැන ගත්තෙ එ පර්සල් වල මම ගෙනිහින් තියෙන්නෙ කුඩු කියලා.ඇඩුවා වැලපුනා කියාන්න පුලුවන් තරම් කිවා මං දැනගෙන නෙමෙ ගෙනිච්චෙ කියලා.තාත්තා ගැන කිවා මං එනකන් බලාන් ඉදි කිවා එත් ගැලවිමක් තිබුන්නැ.ගෙදරට දන්වන්නද ඇහුවා මං පොලිසියෙ ඉන්නෙ කියලා.මං කිවා එපා කියලා.දැන ගත්තොත් මොනවා වෙයිද කියලා.මං කිවා පුලුවන්න අක්කාට දන්වන්න මං බලාන්න එන්න එපා තාත්තාව බලා ගන්න කියලා.

මං හිරෙ යද්දි මට යන්තමට 18 සම්පුර්ණ වුනා විතරයි.මං බර පතල වැඩ සහිතව මස හයකට හිරෙ දැම්මා.ඇඩුවා වැලපුනා කන්න ගන්න මොහොතක් ගනෙ මට අම්මායි තාත්තායි මතක් වුනා.මං ගැනම මට තරහක් වෛරයක් ඇති වුනා.ජිවත් වෙන්න කිසිම අරමුනක් තිබුන්නැ.තාත්තා මොනවා කරනවාද අක්කා තාත්තා බලගන්නවද කියලා මතක් කරද්දි පපුව පැලෙන්න තරම් වෙදනාවක් අවා.එවා මතක් වෙද්දි මැරෙණ්න තරම් හිතුන අවස්තා බොහොමයි.

මං බොහොම දුකෙන් අමරුවෙන් එ මස ගනම ගෙවලා නිදාහස් වෙලා එළියට අවාම සතුටු වෙන්නද දුක් වෙන්නද කියලා මට හිතා ගන්න බැ.එ කෙසෙ වෙතත්.මං තාත්තාට කියන්නෙ මොකක්ද එ මොනවා වුනත් තාත්තා බලනකන් මට ඉවසිමක් තිබුන්නැ.ඔහොම පයින් මං ගෙදරට එද්දි රැ වුනා එහෙන් බඩ ගින්න වතුර තිබා දිගු කල්පනාවකට බර වෙලා ඉබා ගතෙ වගෙ ඇවිදන් එද්දි මගේ ඇස ගැටුනෙ පරෙ කොනක තිබුන ගමන් පසුම්බියක් වෙත.

මං එක ඇරලා බැලුවා දෙයියනෙ සල්ලි අයිඩින්ටියක් ගැණු කෙනෙක්ගෙ ඉට අමතරව ලිය කිවිලි වගයක්.මට මොනවා කරන්නද කියලා හිතා ගන්න බැ.මං තිබුනු බඩ ගින්නට කඩෙකට ගිහින් බඩ පිරෙනකන් කැවා.කලා තාත්තාටත් කැම එකක් එකක් අරන් ගෙදර යන්න පිටත් වුනා.

ගෙදරට ගොඩ වුන මට අදාහා ගන්න බැරි වුන දෙයක් වුනෙ.

කවුද මේ ගෙදර දෙගොඩ හරියෙ වද දෙන්නෙ.

මෙ ඔයා කවුද.

මෙ ගෙදර හිටියෙ වයසක කෙනෙක් එයාගෙ පුතා.කො දැන් එ වයසක කෙනා.

ආ එයා මේ ඉඩම විකුනලා දුව එක්කන් ගියා දුව ඉන්න දිහාට.

මො මො මොනවා.දැන් කොච්චර කල්ද විකුනලා

මාස තුනක් විතර ඇති.

මං ගැනවත් හිතන්නැතුව එහෙම වුනෙ කොහොමද ම පරටම ඇදලා දලා.එක අතකින් හරි තාත්තා එහෙම හරි බලගන සතුටින් ඇතිනෙ.මං කිසිම බලා පොරොත්තුවක් නැතුව පාරට බැස්සෙ කොහෙ යන්නද කියලා හිතා ගන්න බැරිව.අතෙ තියන පසුම්බියෙ සල්ලි ගන්න හැදුවත් මට හිතට ඉඩ දුන්නැ තිබුන බඩ ගිණ්නෙ හැටියට පොඩි ගනක් වියදම් කරත්.

මං එළිය වැටෙන තුරු කඩ.මඩියක් අයිනක් අල්ලලා බිත්තියට හෙත්තු වුනෙ තිබුන තෙහෙට්ටුවට.වුදෙ එළිය වැටෙද්දිම ලිය කිවිල්ලක තිබුන ලිපිනය සොයා ගියේ.හිත කිසිම ඉඩක් නොදුන්න නිසා එ ලිය කිවිලි පැත්තකට විසි කරලා සල්ලි ටික වියදම් කරලා පැත්තකට වෙන්න.මං එ ලිපිනය හොයන් ගියා.එක මහා විශාල ගෙදරක්

ගෙදර කවුද ගෙදර කවුද.මැද වියත් ඉක්මවා ගිය කාන්තාවක් එළියට පැමිනියෙය.ඔහු මා දෙස ගොඩක් වේලා බලා ඉකි ගසන්න වුනා.

මෙහෙම ඇහුවාට සමාවෙන්න ඔනේ ඇයි මේ අඩන්නෙ.

ම් ම් මගේ පුතා කියලා රැවටුනා.අපිට එකම එක දරුවයි හිටියෙ දැන් අවුරුදු දෙක්කට විතර උඩදි ලෙඩක් හැදිලා නැති වුනා.ඔය පුතා වගෙමයි.

මොකක්. බෑක් එකක් නැති වුනාද.මං බලපු විදියටනම් මේ ගෙදර තමයි ලිපිනය තිබුනෙ.

අනේ දෙයියනෙ ඔවු නැති වුනා.ඇවිත් ගෙ ඇතුලෙන් ඉද ගන්න.

මා අත තිබු බෑගය ඔහු වෙත දික් කරෙය.ම් ම් සමාවෙන්න ඔනෙ මං අතින් පොඩි ගනක් වියදන් වුනා.වීයදම් වුන කරනාව කියද්දි ඔහු අහපු ප්‍රශ්නත් එක්ක.මගේ කතාව නොදනිම කියවුනි.

ලොකු උදවුවාක් කරෙ පුතා වෙන කෙනෙක්නම් නැති බැරි කම බලලා සල්ලි ටික අරන් බෑක් එක විසික් කරලා දනවා සල්ලි නෙමෙයි වැදගත් කම තිබුනෙ.මේ ඉඩ කඩම් වල ඔප්පු.අපේන් පස්සෙ කටවත් දෙන්න නැ.මෙ ඉඩ කඩම් එ හින්දා අනාත නිවාසෙකට පවරන්න හිටියෙ.මගේ.මහත්තයත් එක්ටැන්.

ඔහු ගෙ ඇතුලට ගොස් රොද පුටුවක් මතට වි සිටි ඔහුගෙ මහාත්තායා මා ලගට ගෙනවිත් මා ඉදිරියෙ තබන්න විය.කතා කරගන්න වුස්සාහා කරත් කතා කර ගැනිමට නොහැකි තැන කදුළු දෙනෙතින් කඩා හැලෙන්නට විය.

ඔය අඩන්නෙ ඔයා අපේ නැති වුන පුතා වගේමයි ඇරපු අතක් නැ.ඔය දරුවාට යන්න තැනක් නැනෙ.මෙහෙ නවතින්න.අපිට කියලත් මෙ පාලු ගෙදර කවුරුත් නැනෙ.මට යන්න එන්න තැනකුත් නැති තැන මං එ ගෙදර නවතින්න තිරනෙ කරා.එත් පහුවදාම මං ගෙදරින් පිටත් වුනෙ තාත්තාව හොයාගන්න.අක්කලාගෙ ගෙදර හොයාන් ගිහින් බැලුවත් තාත්තා පෙන්න හිටියෙ නැ.මං ගෙදරට ගිහින් කතා කරාම අක්කා එලියට අවෙ.

කො තාත්තා ...තාත්තා මේ හෙ නැ..යකො මෙක හරි වැඩක්නෙ ඉඩකඩම් ලියාගෙන තාත්තා මෙහාටනෙ එක්කන් අවේ..එක්කන් අවා තමයි.මෙහෙ ඉන්න බැ කියලා අනාත නිවාසෙකට ගිහින් දන්න කිවා තාත්තාගෙ කැමත්තනෙ කියලා ගිහින් දැම්මා..තොපිනම් මාර එවුන් ඉඩකඩම් ලියා ගන්නද තාත්තාට අදරෙ පෙන්නුවේ..මේතන කැ ගහන්න එපා පොලිසියට කෝල් කරනවා වහාම ගියොත් හොදයි..හරි මං යන්නම් උඹට කවදාම හරි දවසක පලදෙයි මේ අපරාද.

මං කෙලිම්ම ගියෙ මං නැවතිලා ඉන්න ගෙදරට ගිහින් නොනාට විස්තරෙ කිවාම තාත්තා ඉන්න තැන හොයා ගන්න උදවූ කරා.මං යද්දි තාත්තා ඉන්නවා බිත්ති කොනක් අල්ලන් තාත්තා දැක්ක ගමන් මගේ පපුව පිච්චිලා ගියා.මට ඇඩුනා.මව දැකපු තාත්තාටත් ඇඩුනා.එත් තාත්තා අපිත් එක්ක යන්න කැමති වුන්නැ.අම්මාත් හොයාගන්නවා කිව පාර තාත්තා අපිත් එක්ක යන්න කැමති වුනා.

තාත්තා කොච්චර දුකක් හිතෙ තියන් ඉන්න ඇතිද.අම්මාත් නැති වුනා.අක්කාත් මං ගැන දහසක් බොරු කියලා ඉඩකඩන් ලියාගන අනාත නිවාසෙකට ගිහින් දාපුවාම.මං නොනටයි මහත්තයාටයි මගේ තාත්තාටයි පුලුවන් විදිහට සැලකුවා.එයාලට සල්ලි වලින් කිසිම අඩුවක් තිබුනෙත් නැනෙ.ඉඩ.කඩම් වලින් හොද අදයමක එයාලාට හම්බුනා.තමුන්ගෙම පුතාට වගෙ මට සැලකුවේ.තාත්තාටත් රබර් කකුලක් එ කට්ටිය අරන් දුන්නා.තාත්තාගෙ මුනෙ වෙනදට වැඩිය ලොකු එළියක් තිබුනා.මගේ අම්මා හොයන්න එයාලා එහෙම් මෙහෙන් සල්ලි වියදම් කරා.අන්තිමට දැන ගත්තා.අම්මා එ රටෙ හිර භාරෙ ඉන්නෙ කියලා.අම්මා සතුටින් වගේ එ දවස් වල පෙන්නුවට දුකින් ඉදලා තියෙන්නෙ.පස්සෙයි දැන ගත්තෙ අම්මා ගණිකා වුර්තියෙ යොදවලා අහුවෙලා තියෙන්නෙ කියලා අම්මාට එක එක වධ හිංසා කරලා.

අම්මාට නිදහස් වෙන්නත් වැඩිකල් තිබුන්නැ.අම්මා කොහොම හරි කරලා බෙර ගන අවා.දෙයියනෙ.එදා ලස්සනට මෙහෙන් ගිය මගේ අම්මාද කියලා හිතුනා අදුර ගන්න බැරි තරමට අම්මා ඇදිලා ගිහින් එ තරම්ම දුක් විදලා.අම්මා මං තාත්තාව දැක්ක ගමන් ගොඩක් අඩුවා සමාව ගත්තා තියන දෙයක් කලා හිටියානම් මෙහෙම වෙන්නැනෙ කියලා.වෙන්න තියනවානම් දෙයක් වලක් වන්න බැ.අම්මා සමාව ගන්න තරම් වරදක් කරලා නැ අපෙ අනාගතෙ වෙනුවෙන් නැහුනෙ.කන්න තියන බත් පත දිලා අපේ කුස පිරෙවුවා.

පස්සෙ හරි අපිට සතුටු ජිවිතයක් ලැබුනා.එ මෙ නොනටයි මහාත්තයාටයි පිං සිද්ද වෙන්න.මහත්තයා.අම්මා ඇවිත් අවුරුද්දකට විතර පස්සෙ නැති වූනා.නොනාටත් දැන් ගොඩක් වයසයි ඇවිදින්නත් අල්ල ගන්න ඔනෙ.තිබුන සියලුම දෙපළ.මගේ නමට ලිවුවා.නොනා දන්න සල්ලි තියන තැනකින් මට කසාදෙකුත් කරලා දුන්නා.අපිට දැන් පුංචි දුවෙක් ඉන්නවා තව කෙනෙක් හම්බෙන්න ඉන්නෙ.

දවසක් මයි නොනයි ටවුන් එකට ගිහින් කර් එකට නගින්න හදාද්දිම අක්කා කතා කරා මල්ලි කියලා.හැම දාම අක්කාගෙ විතරක් වාසිය බලපු අක්කා ම හිතුවෙ මං දිහා බලලා වසියට එනවා කියලා මං බැන්නා.ආ කවදා ඉදන්ද ම ඔහේගෙ මල්ලි වුනේ.මතකද මෙතනම මං අක්කෙ කියද්දි හොරෙක් කියලා ගුටි ගැස්සුවා.අක්කා මොකුත් කිවෙ නැ ඉකි ගහා ගහා ඇඩුවා ඇරෙන්න.

දවසක් මං පොඩි වැඩකට එළියට ගිහින් අපහු ගෙදර එද්දි.අක්කායි අක්කාගෙ බබාලා දෙන්නයි ගෙදර ඉදන් ඉන්නවා.මට අක්කා දැකපු ගමන් පුදුම තරහක් ඇති වුනෙ.එයා කියපු කරපු දෙවල් මතක් වුනා.මං එයාව එළියට ඇදලා තල්ලු කරලා අය එන්න එපා කියලා එලෙවුවා.අම්මායි තාත්තායි කිවා මොන වැරැද්ද කරත් එ මගේ එක කුසෙ උපන් අක්කා එයාට එහෙම කරන්න එපා කියලා.

මට නෙමෙයි සහොදර කම අමතක වුනෙ අක්කට.එයා මගේ කකුල් දෙක අල්ලලා වැන්දා.අක්කා බැදලා හිටපු කොල්ලා.වෙන ගැණු කෙනෙක් ගෙනාල්ලා අක්ක ඉද්දි.මාස ගනක් අක්කා දරුවෝ දෙන්නත් එක්ක වෙනම වුයන් කලා තියෙන්නෙ.අන්තිමට අක්කාට එ ගෙදරින් එන්න වෙලා.අම්මා තාත්තායි අක්කාට සමාවක් දෙන්න කිවා.අම්මා තාත්තා ගැනයි දරුවො දෙන්නා ගැනයි හිතලා මං මොකුත් කියන්න ගියෙ නැ.දෙමවුපියගෙ වැරදි වලට දරුවො පළි නැති නිසා.ගොඩක් අයට වැරදෙන්න ඔනෙ මුල මතක් වෙන්න.එ නිසා අක්කා ගනන් ගත්තෙ නැ මං.අක්කා වෙනස් වුනා.අහිංසක වුනා.වැරදි වටහා ගත්තා.අවුරුදු ගනකට පස්සෙ මං අක්කාත් එක්ක කතා කරා.එ අක්කා වුන වැරදි තෙරුම් අරම් බව මට වැටහුන නිසා.

නිමි

🔰නිකලැල් පුදසුන🔰

කෙල්ලෙක් කොල්ලෙක්නම් මොන ලොකෙන් හරි හොයාගන්න පුලුවන් වුනත්.තමාන්ගෙ දෙමාවුපියො දෙන්නා නැතුවුනොත් අය හොයා ගන්න බැ මොන ලොකෙන්වත්.ගොඩක් අයට මුල මතක් වෙන්නෙ වැරදුන විටකදි පමනයි.

Comments System WIDGET PACK

Search This Blog

කෙටි කතන්දර

🔰උපන් කදුලැල්ල🔰 | Upan Kadulal

ජනප්‍රිය කෙටි කතා

❤️... සහෝදර බැදිම...❤️ | Sahodara Badima

කාම රාගිනි.... පළමු කොටස | Kama Ragini