💔--මංගල රාත්‍රිය--💔 | Mangala Rathtriya

💔--මංගල රාත්‍රිය--💔

විවාහ චාරිත්‍ර අවසන් වෙලා ටිකෙන් ටික රෑ වෙද්දි මගේ පපුවෙ ගැස්මත් දරාගන්න බැරි තරම් වැඩි වෙමින් තිබුණේ.

"දුව..ඔයා මහී පුතත් එක්ක හොටෙල් එකට යන්න..දැන් චාරිත්‍ර ඔක්කොම ඉවරයි.."

"අ...අනේ අම්මා....ම..ට...මට....බැහැ......."

මහී එක්ක තනිවෙනවා කියන එක මතක් වෙද්දිත් මගේ සියොළඟම දහඩියෙන් තෙත් වුණා.

"මොකක්ද ළමයෝ කිව්වේ...එයා දැන් ඔයාගෙ හස්බන්ඩ්..හස්බන්ඩ් එක්ක ඉන්නෙ නැතුව ඔයා අපි එක්ක ඉන්නද....විකාර නොකර එන්න..කාර් එක එළියේ.."

අනේ දෙයියනේ.මේක කොහෙන් කෙළවර වෙයිද...මංගල රාත්‍රියක් ගැන නම් මට හීනෙකින්වත් හිතන්න බෑ.

අම්මා මාව තල්ලු කරගෙනම ඇවිත් කාර් එකට නැග්ගුවා.දෙපාර්ශවයෙන්ම ඇවිත් ඉදපු නෑදෑයෝ කිහිප දෙනා එළියෙ බලන් ඉද්දි මහීත් මමත් රැගත් කාර් එක ඉදිරියට ඇදුනා.

මනමාලි බලන්න ආපු දවසෙ ඉදන් අද මේ කසාදෙ දවස වෙනකල්ම මං එක්ක වචනයක්වත් කතා නොකරපු මහී අදත් හිටියේ ගොළුවෙක් ගානට.එයා ග්ලාස් එකෙන් ඈත බලාගෙන ඉද්දි මාත් ගමන පුරාවටම බිම බලාගෙන කල්පනා කළේ මගේ කසාද ජීවිතේ මොනවගේ එකක් වේවිද කියලා...අද රෑ මොනවා සිද්ධ වෙයිද..මහී ගොඩක් නපුරු කෙනෙක් පාටයි...එයා කවදාවත් මේක තේරුම් ගන්නේ නෑ...අනේ දෙයියනේ මං මොකක්ද කරන්නේ...

ඇස් දෙකම කදුළින් පිරුණෙ මට නොදැනිමයි.

"බහින්නේ නැද්ද....?"

"අ...හ්....මම වෙන කල්පනාවක හිටියේ..."

මගේ උත්තරය ලැබෙන කල් එයා දද වුණේ නෑ.කාර් එකෙන් බැහැලා හොටෙල් එක ඇතුළට ඇවිදගෙන ගියා.මාත් ඒ පස්සෙන්ම ගෑටුවේ කකුල් පැටලෙමින් තියෙද්දි.

හොටෙල් එකේ අපිට බුක් කරලා තිබුණ කාමරේ තිබුණේ පුදුම ලස්සනක්..ලස්සනට සරසලා...ඉස්සර ඉදන්ම මං මගේ කසාදෙ ගැන මවපු හීන තරම් යථාර්ථය ලස්සන නෑ කියලා මතක් වෙද්දි ඒ ලස්සන ඇඳ මං දැක්කේ අපායක් වගේ.

මං ඇතුළට එද්දි මහී හිටියේ නෑ.බාත්රූම් එකෙන් ඇහෙන වතුර සද්දෙන් මං තේරුම් ගත්තා මහී ආපු ගමන් වොෂ් දාන්න ගිහින් කියලා.

මගුල් ඇඳුමේ බර තවත් දරාගෙන ඉන්න බැරි තැන මං ඇඳ උඩින් වාඩි වුණා.

හ්ම්ම්.......කසාද බැදපු මනමාලියකගෙ තියෙන සතුට මං ළග නැත්තේ ඇයි කියලා ඔයාලට හිතෙන්න ඇති...ඒකට හේතුවක් තිබුණා..ඔව්...මං පිරිසිදු මනමාලියක් නෙවෙයි..

මගේ නම සඳහසි.අම්මයි තාත්තයි ගුරුවරු වෙච්ච මගේ පව්ලේ තිබුණෙම සාම්ප්‍රදායික පසුබිමක්..ඒත්..මගේ සිතුම් පැතුම් හැඩ ගැහිලා තිබුණේ ඒ විදිහට නෙවෙයි....මං හීන දැකපු නිදහස් ජීවිතේට අම්මයි තාත්තයි අත පොවද්දි මට අනන්තවත් හිතුණා මං මේ වගේ පව්ලක ඉපදුණේ මොන කරුමෙකට ද කියලා...කොහොමින් කොහොමහරි හොර රහසෙම මං මගේ ජීවිතේ වින්දේ මටම ගැළපෙන නසරාණි යාළුවෝ දෙතුන් දෙනෙකුත් මගේ පිහිටට ඉදපු නිසා...ගෙදරට අහිංසක මලක් වෙච්චි මම ගෙදරින් පිට හැසිරුණේ තටු ලැබුණු කිරිල්ලියක් වගේ.....

---------------

-----------------------

"ඒයි මචං...මට තියෙනවා යෝජනාවක්..මොකද කියන්නේ..උඹලා කැමතිද ආ.."

එදා තමයි දවස.මගේ ජීවිතේ උඩු යටිකුරු කරපු යෝජනාව රමීෂාගෙ කටින් පිට වුණේ ඒ වෙලාවෙ.

"මොකක්ද බන්...කියපන් බලන්න.."

මදූකාත් මාත් මූණට මූණ බලාගත්තේ රමීෂා මොනාද මේ කියන්නේ කියලා හිතාගන්න බැරුව.

"ගෙවල් වලට බොරු කියලා යමන් ගමනක්...."

"ගමනක්...?කොහෙද බන්..."

"ක්ලබ්.........."

"ඒහ්.......උඹට පිස්සුද ආ....මට නම් බෑ..ඕවා අපිට යන්න හොද තැන් නෙවෙයි....කටවහන් ඉදපන්......"

මං ගත් කටටම ඒක ප්‍රතික්ෂේප කළා..මගේ ළාමක පුංචි මොලේටත් තේරුණා එතන අපිට ගැලපෙන්නේ නෑ කියලා.

"ඕහ්...කමෝන් සදා..ක්ලබ් එක කියන්නේ නරක තැනක් නෙවෙයි හලෝ..මං ආකාෂ් එක්ක නිතරම යනවා..එතන නිකන් මිනිස්සු ඇවිත් නටලා සිංදු කියලා යනවා....එච්චරයි...පිස්සු නැතුව යමු...මමනේ කියන්නේ..."

අපි යාන්තන් ඒලෙවල් එග්සෑම් ඉවර කරා විතරයි ඒ වෙද්දි.ගේ ඇතුළටම වෙලා ඉන්න බැරි නිසා කම්පියුටර් කෝස් එකක් පිට දාලා අපි රස්තියාදු ගහපු එකම තමයි කරේ වැඩිපුරම.

රමීෂා ගැන කිව්වොත් එයාගෙ අම්මටයි තාත්තටයි ඇති වෙන්න සල්ලි තිබුණා.ඒත් එයාගෙ ආදරේ වුණේ ඒ පව්ලට කොහෙත්ම නොගැලපෙන කොල්ලෙක්ව..දැක්ක ගමන් කියන්න පුළුවන් මිනිහා මොනවගේද කියලා.....අපි කොච්චර කිව්වත් රමීෂා ඒ කොල්ලට පිස්සු වැටිලයි හිටියේ...සැකයක් නෑ ඒ වෙද්දිත් එයා හැමදෙයක්ම ඒ කොල්ලට දීලයි තිබුණේ.

"යමන්කො බං....එනවා නේද.....?"

රමීෂාගෙන් බේරෙන්න බැරි තැන මං කැමති වුණා.මදූකාට නම් එන්න බෑ කිව්වේ එයාගෙ තාත්තගේ බර්ත්ඩේ පාටි එකට අනිවාරෙන් ඉන්න ඕන නිසා.

ගෙදරටත් බොරු කියලා මම රමීෂා එක්ක එයා කියපු ක්ලබ් එකට ගියා.රමීෂාගෙ බෝයිෆ්‍රෙන්ඩ් ශනුකත් ඇවිත් හිටියා...ගියාට පස්සෙ මට හිතුනේ අපරාදෙ මෙහෙට ආවෙ කියලා.කිසිම තේරුමක් නෑ...මම හිටියෙ තනියම..රමීෂා ශනුකත් එක්ක නට නට හිටියේ මාව අදුරන්නෙ නැති ගානට.

"හේයි....අනේ සොරි සදහසි.ශනුක එක්ක බෑ අනේ මට එන්න දුන්නෙම නෑ...."

ගොඩ වෙලාවකට පස්සෙ ආපු රමීෂා මං ළගින් වාඩි වුණා.

"මොනාහරි බොමුද...?"

මං ඒකට නම් එක පයින්ම කැමති වුණේ උදේට කෑවට පස්සෙ බඩට මුකුත් වැටුණෙම නැති නිසා.ඒ වෙද්දි හවස දෙකට විතර ඇති.

රමීෂා දුන්න ඩ්‍රින්ක් එක මං එක උගුරට හිස් කළා.ටිකෙන් ටික ඔළුව රිදෙන්න ගත්තේ වටේ තියෙන හැමදේම කැරකෙනවා වගේ දැනෙද්දි.

කවුරුහරි මාව උස්සගත්තා.යාන්තම් සිහිය එද්දි මං හිටියේ කාමරේක..ඇගේ එක නූල් පොටක්වත් නැතුව..දෙයියනේ....මුළු ඇග පුරාවටම සීරුණු තැලුණු තැන්වල වේදනාව ටිකෙන් ටික දැනෙන්න ගත්තා.

හීනෙන් වගේ මතක් වුණා සිද්ධ වුණේ මොනවද කියලා.සිහියක් පතක් නැතුව ඉදපු මම කාගෙ හරි කාමාෂාවක බිල්ලක් වෙලා තිබුණා.ඇද රෙද්දේ තිබුණු සලකුණ දැක්කට පස්සෙයි මට මං ආපු ගමනේ බරපතලකම තේරුණේ.

පිස්සියෙක් වගේ අඩ අඩා මං ඇදුම් ඇදගත්තේ නොපිටට.කාමරෙන් එළියට දුවගෙන ආවට පස්සෙයි මං දැක්කේ ඒක ක්ලබ් එකේම කාමරයක් කියලා...හැමතැනම හෙව්වා..රමීෂාවත් ශනුකවත් පේන්න හිටියෙ නෑ......අනේ දෙයියනේ මගේ යාළුවා මාව මේ මර උගුලට ඇදලා දැම්මේ...........රමීෂා ගැන හිතේ සැකයක් මෝදු වෙන්න ගත්තෙ එයා මට දුන්න ඩ්‍රින්ක් එක මතක් වෙලා..

ඒ වෙද්දි කළුවර වැටෙන්නත් පටන් අරන්.අතේ තිබුණ සල්ලිවලින් ත්‍රීවිල් එකක් අරගෙන මං ගෙදර ගියා නෙවෙයි යැවුණා...අවුරුදු විස්සක් වෙන්නත් කලින් මං ගෑනියෙක් වෙලා..ඒකත් කාගෙ අතින්ද කියන්න මං දැනගෙන හිටියේ නෑ.

කාමරේට ගිහින් දොර වහගෙන මං ඇති තරම් අඩා වැටෙන්න ඇති..පස්සෙ තමයි මට කල්පනාවට ආවෙ රමීෂාට කෝල් කරන්න ඕන කියලා.

එයාගෙ ෆෝන් එක ඕෆ්.ඒ නිසා මං එයාලගෙ ගෙදර නම්බර් එකට ගත්තා.

"ඇ....ඇන්ටි...රමී...ෂා ඉන්නවද.."

කටහඩ වෙව්ලන්න නොදී නවත්තගන්න මං සෑහෙන්න උත්සාහ කළා..ඒත් මගෙ ප්‍රශ්නෙට එහා පැත්තෙන් උත්තර විදිහට ලැබුණේ වැලපුමක්.

"අනේ දරුවෝ මගෙ කෙල්ල පැනලා ගිහිල්ලා......අයියෝ.........කොහෙවත් යන ස:$##ලි බල්ලෙක් එක්ක යනකල් අපි හාන්කවිසියක්වත් දැනගෙන හිටියෙ නෑ දෙයියනේ...අයියෝ....."

ෆෝන් එක මගෙ අතින් ඇතෑරුණා..රමීෂා ශනුක එක්ක ගිහින්.....ඒත්.....ඒත් ඇයි එයාලා මට එහෙම දෙයක් කළේ...මං හිතුවේ එයා මගේ හොදම යාළුවා කියල.

මගේ හිතුවක්කාරකමයි මුරණ්ඩුකමයි මං දන්නෙම නැතුව මාව ඇදලා දාලා තිබුණේ අපායට..අම්මලා කිව්ව දේ අහන්නෙ නැතුව ජීවිතේ විදිනවා කියලා ගිහින් මං කරගෙන තිබුණේ ජීවිතේ විනාස කරගෙන කියලා තේරෙද්දි මං පරක්කුයි...ගොඩක් පරක්කුයි.

රස්තියාදු ගහපුවට පිං සිද්ධ වෙන්න මං එග්සෑම් එකත් ෆේල් වෙලා තිබුණා..අම්මටයි තාත්තටයි තිබුණ බයට මං මගේ නැතිවුණ පිරිසිදුකම රහසක් කරගත්තා..කසාදයක් ගැන හිතන්නවත් බැරි මගේ ජීවිතේට අම්මලා මහී කියලා කෙනෙක් ගෙනාවෙ ඊට අවුරුදු දෙකකට පස්සේ...මොන තරම් බෑ කිව්වත් තාත්තගේ තීරණේ අන්තිම තීරණේ වුණා.

මහී මට වැඩිය අවුරුදු අටක් වැඩිමල් කෙනෙක්.ලොකු බිස්නස්මන් කෙනෙක් වෙච්ච එයාගෙ ජීවිතේ සල්ලිම මිසක් වෙන මුකුත් නෑ කියලා මට දැණුනේ දවස් දෙක තුනක්ම මුණ ගැහිලත් එයා මං දිහා එක සැරයක්වත් බලන්නවත් මහන්සි නොවුණ නිසා...එයා ඇයි මේ කසාදෙට කැමති වුණේ කියලා මට හිතාගන්න බෑ.

----------------

---------------------------

"යන්න.ගිහින් වොෂ් දාගන්න.ඔයාගෙ ඇදුම් අර කබඩ් එකේ.. "

පැය භාගෙකට විතර පස්සේ මහී බාත් රූම් එකෙන් එළියට ආවා.එතකල්ම මං හිටියේ මගේ අතීතය ගැන කල්පනා කරමින්.මට මේක එයාට හංගන්න බෑ...එයා තේරුම් ගනීවි නේද...මං මේක කියනවා..ඊටපස්සේ....ඊටපස්සෙ එන දේකට මූණ දෙනවා මං...

බාත් රූම් එකේ අඩ අඩ ඉදලා හිතට හයිය අරන් මං එළියට ආවේ මහීට මගේ අතීතේ ගැන කියන්න හිතහදාගෙන.

"ම....මහී..."

මං බැලුවේ එයා කෝ කියලා..බැල්කනි එකටවත් ගියාද..

මං බැල්කනියට යද්දි මහී එයාගෙ ඔළුවෙන් බිත්තියට ගහ ගහ හිටියේ පිස්සෙක් වගේ.

"දෙ...දෙයියනේ...මහී...මහී මේ මොකද....ලේ එනවා මහී...අනේ නවතතන්න..."

මං එයාව ඇදලා ගතපු පාරට එයාවත් පෙරලගෙන මං බිම වැටුණා..ලේ ගලන ඔළුවත් අල්ලගෙන මහී අඩන්න ගත්තේ පොඩි ළමයෙක් වගේ...දෙයියනේ..මේ මොකද..

"සදහසි...ම..ට...මට බෑ ඔයාගෙ සැමියා වෙන්...න..මං....මං ගෑනියෙක්ගේ ආදරේ ලබන්න සුදුසු පිරිමියෙක්....නෙවෙයි....මට...මේක කරන්න බෑ...සදහසි.."

මහී පිස්සුවෙන් වගේ දොඩවන්නේ මොනවද කියලා මට හිතාගන්න බැරි වුණා...මගේ හිතේ ප්‍රශ්න කෝටියක් පොරකද්දි මහී ආයෙත් කතා කළා.එයාගෙ අතේ මත්පැන් බෝතලයක්..එයා බීලා හිටියේ.

"සදහසි.. සදහසි මං....මං....කෙල්ලෙක්ගේ ජීවිතේ විනාස කළා....මං....මං පව්කාරයෙක්...."

ඒ වචන මගේ උගුර හිරකරනවා කියලයි මට දැණුනේ..මගේ ජීවිතේ විනාස කරපු නන්නාදුනන පිරිමියා ගැන මතක් වෙද්දි මට මහී ගැන දැණුනේ පිළිකුළක්.

"ඔ..යා..ඔයා ඇයි කතා නැත්තේ...සදහසි...මං..දන්නවා...මං දන්නවා මං පව්කාරයෙක්..."

ඒ කටහඩේ තිබුණේ පපුව ඇතුලටම කිදා බැහැපු වේදනාවක්.

"මං.....මං...එදා සිහියෙන් නෙවෙයි...හිටියේ....ටානියා...ටානියා මාව අතෑරලා දාලා...ගියපු..දුක..පිරිමහගන්න...මං...මං..කෙල්ලෙක් හෙව්වා...මගේ...මගේ හිතේ වේදනාව...මං නැති කරගන්න මට....මට..කෙල්ලෙක් ලැබුණා...ඒ...වෙලාවේ....ඒ....වෙලාවෙ මට...තිබුණේ...ගෑනු ගැන..වෛරයක්.....දෙයියනේ...මං...මං...හොද සිහියෙන්...නෙවෙයි..ඒ පුංචි කෙල්ලව ගෑනියෙක්....කළේ...........මං....මං දැනගෙන...හිටියේ....නැ......මට...ඒ කොල්ලා ගෙනත් දීපු කෙල්ල...පොඩි කෙල්ලක් කියලා....ඌ....ඌ මගෙන් සල්ලි අරන්....මාරු වුණා......මං චූටි කෙල්ලෙක්ව ගෑනියෙක් කරලා පැනලා ආවා...සදහසි...මං..මං පැනල ආවා......"

අකුණු සැරයක් වැදුණා වගේ මට මතක් වුණේ එදා ශනුකයි රමීෂයි මට කරපු දේ....මං....මං...ගෑනියෙක් වුණේ.....මහී...ගෙ අතින්ද..........

"ම.....මහී.....ඒ කොල්ල..ගෙ නම....ශනු..ක ද......"

"ඔ..ඔව්....අවුරුදු දෙකක්..ගිහිල්ලත් මට...ඒ නම....හොදට...මතකයි...මං....මං..ඒ කොල්ලව හෙව්වා...මගෙ අතින් අනාථ වුණ පුංචි කෙල්ලව හොයාගන්න...මට....මට එක රැයක්වත්....සැනසිල්ලේ නින්ද...ගියේ නෑ...ඒ...පොඩි එකීට....මොනවා වෙලා ඇත්ද....මට...මට එයාව හොයාගන්න...ඕනේ...........දෙයියනේ අම්මගෙ කීමටයි මං මේ කසාදෙට කැමති වුණේ......මට....මට...මගෙ හෘද සාක්ෂියෙන් ගැලවෙන්න බෑ.....කවදාවත් බෑ......"

මාව වෙව්ලනවා...ක්ලබ් එකේදි මං ගෑනියෙක් වෙලා තිබුණේ මහීගෙ අතින්...

"සදහසි....සදහසි ඔයා....ඔයා කොහොමද ඒ නම දන්නේ...."

ශනුකගේ නම මගෙ කටින් පිටවුණා කියලා මහීට මතක් වුණේ ටික වෙලාවකින්.

සල්ලි වුවමනාවට මගේ හොදම යාළුවා මාව ගණිකාවක් කරලා තිබුණා......මහී.......මහී...ඒ ගැන පසු තැවෙනවා....දෙවියෝ.දෙවියෝ....මගේ හිමිකාරයාව මගෙ ළගටම ගෙනත් දීලා....මං මහීව නැගිට්ටවගෙන කාමරේට එක්කගෙන ගියේ එයා හොයන ගෑනු ළමයා මං බව එයාට කියන්න.

මට විශ්වාසයි අපේ මංගල රාත්‍රිය දවසේ අපේ හැමප්‍රශ්නයක්ම විසදගෙන අනාගතේදි සතුටින් ඉන්න පුළුවන් බව.

................නිමි..............

මං......හංසි✍️

Comments System WIDGET PACK