💗ගිලිහුන පැතුම💗 හතරවන කොටස | Gilihunu Pathum 04 Kotasa

💗ගිලිහුන පැතුම💗 කෙටි කතාව.දෙවනි එළි දැක්ම

අපි පොඩි කලෙම තාත්තා දලා ගියෙ නැත්තම් අපිට මෙ වගේ ඉරණමක් වුරුම නොවෙන්න තිබුනා.අම්මා මං කොල්ලෙක්ට රැවටුනා කියලා දැනගත්තොත් මොනවාගෙන් මොනවා වෙයිද දන්නැ.හොස්පිටල් එකෙ ඇදක් මතට වි සිටි මං දුටු දෙයින් පුදුමයට පත් විය. .මොකක්ද කෙල්ලෙ මෙ කර ගන්න හැදුව අපරාදේ.👧මෙ මෙ කිරි අම්මා කොහොමද දන්නෙ මං හොස්පිටල් එකෙ කියලා.උඹව බෙර ගත්ත කොල්ලා ඇවිත් කිවේ.එයා කොහොමද ගෙවල් දන්නෙ කිරි අම්මෙ.ඇයි උඹ කියලා නෙමෙද.👧නැ නැ මං ආ වොවු මං කිවානෙ එකත් අමතක වුනා.

අම්මා හිරෙ විලගුවෙ වැටුනෙ උඹ හින්දා කියලා මෙ වගේ මොඩ වැඩ කරගන්න එපා.උඹට මොනවා හරි උනොත් පොඩි එකිට මොකද වෙන්නෙ.උඹලාගෙ අම්මා විදින දුක් මදිවට තව දුක් කන්දරා දෙන්නද හදන්නෙ.මං තව ටික දවසක් ඉදලා මැරිලා යයි.ඉට පස්සෙ උඹ තමා හැම දෙයක් ගැනම බලන්න ඔනෙ.අම්මාත් තව නිදහස් වෙලා එන්න වැඩි කලයක් නැනෙ.👧මං අය මොඩ වැඩ කරන්නැ කිරි අම්මෙ.<

ඇත්තටම මාව බෙර ගත්තෙ කවුද.ගෙදරට හොයන් ගියෙ කොහොමද.සමිර අයියාත් එක්ක හිටපු යලුවද මව බෙර ගත්තෙ.ප්‍රශ්න දහසක් හමුවෙ දවස් දෙකක් හොස්පිටල් එකෙ හිද ගෙදර ගියෙ පිරිමි කියන සන් හතියටම වෛර කරනවා කියලා හිතාගන.<

කෙල්ලෙ දැන් හොදටම ඇදිරිය වැටිලා තියෙන්නෙ ඇග වත් හොද ගන්නැද්ද.කමරෙ ඇද මත බර කල්පනාවක සිටි මා තිගැස්සි ගියේ කිරි අම්මා කතා කරන සද්දෙට.👧මෙ දැන් එනවා කිරි අම්මෙ. අම්මා ගෙදර නැති වුන දා පටන් එ පාඩුව නැති කරන්න කිරි අම්මා ගොඩක් වෙහෙසුනා.

<

මැරෙණ්න තරම් දහසක් ජාති හිතට අවත් හිත කොහොම හරි ශක්තිමත් කරන් ඉන්නෙ කිසිම බලා පොරොත්තුවක් කියන දෙයක් ජිවිතෙ කොනකවත් නැතිව. අම්මා හිරෙ ගියාම.නංගිගෙ අනගතෙ වෙනුවෙන් ස්කොලෙ ගමනත් නවත්තලා දලා ජොබ් එකක් හොයා ගත්තෙ.සමිර අයියා මට ඉන්නවානෙ මොනදෙ නැති වුනත් කියන බලාපොරොත්තුවෙන්.මගේ මුලු ජිවිතෙම සමිර අයියාට දුන්නෙ මටත් වඩා විශ්වස කරලා..

ඔහොම කලය කෙමෙන් කෙමෙන් ගෙවිගෙන යත්ම.නුපුරුදු පිරිමි කට හඩක් ඉස්සරහ දෙසින් ඇහෙන්නට විය.<

<

ගෙදර කවුද

කෙල්ලෙ මං කුස්සියෙ පොඩි වැඩක් කතා කරන්නෙ කවුද බලප.

👧මෙ මෙ තමුසේ පස්සෙන් අවා මදිවට දැන් ගෙදරටම හොයන් එන්න ගත්තෙ එදා කපු කනෙ පරවල් දෙක මදි වෙලාද මට පවු නොදි මෙතනින් යනවා ඔයි.කිරි අම්මා දොර කඩ ලගට ඇවිත් කිව දෙයින් මා පුදුමයෙ ඔහු දෙස බලන්න විය.<

ඇ කෙල්ලෙ යලුවා එලියෙ තියාන් ඉන්නෙ ගෙ ඇතුලටවත් එන්න කියන්නෙවත් නැතුව.

<

එකනෙ කිරි අම්මා යලුවෙක් වෙලාවත්.කිරි අම්මා කියනවා ඇරෙන්න කිවේ නැනෙ.දොරකඩටම වි සිටි මා පැත්තකට කර මගෙ නහය මිරිකන ගමන් ගෙ ඇතුලට ගියෙ.මිට පෙර අපි ලගින් ඇසුරු කර හිතවතුන් වගේ.මොන යලුවෙක් ගැනද මෙ කිරි අම්මා කියන්නෙ මං නොදන්න.මට පෙන්නෙ මගින් හම්බෙලා මත් එක්ක කතා කරන්න බැරි තැන.මං නැති අතරෙ ගෙදරට ඇවිත් අපේ කිරි අම්මාට බොරු කියලා මං යලුවෙක් කියලා.මව හිතවත් කර ගන්න.හොදවයි දෙකක් කතා කරන්නම්කො මං.කිරි අම්මෙ බොන්න මොනවා හරි හදන් එන්නකො.මගේ වෙනස් විමක් දුටු ඔහු මා දෙස බලා මද සිනාවක් පැවෙය. හරි කෙල්ලෙ මං ගිහින් හදන් එන්නම්.

👧ඇයි ඔයි දෙයක් කිවම තෙරෙන්නැත්තෙ.අපිට අපෙ පඩුවෙ ඉන්න දිලා මෙතනින් යනවා.තමුසෙට බොන්න නෙමෙ මං හදන් එන්න කිවේ.කිරිඅම්මා ගව තමුසෙට බනින්න බැරි නිසා.ම එදත් තමුසෙට පැහැදිලි කරලා දුන්නානෙ ලැජ්ජාවක් කියල දෙයක් නැත්ද.මි පස්සෙ මෙ හතර මයිමෙ පස් පාගන්න බැ.එහෙම වුනොත් පොලිසියට ගිහින් පැමිණිලි කරනවා තමුසෙගෙ කරදරයි අපේ පවුලට කියලා.එනවා මෙතන හිතවත් කම් හොයගන.දැන් නැගිටිනව ඔතනින්.කිව දෙ ඇහුන්නැද්ද.ආ දැන් වැදගත් මහත්තයෙක් වගේ එළියට බැහැලා යන්න පුලුවන්.

👦මට සමාවෙන්න මං යන්නම්.කිරි අම්මාට කියන්න ම ගියා කියලා. ම අය ඔයාගෙ දැහැටවත් පෙන්න එන්නැ<

👧හ්ම් එක හොදයි.ඔහු එලියට බැස ටිකක් දුර ගොස්.මා දෙස හැරි බලා.වෙගයෙන් පය තියා නොපෙනි ගියෙය.කො එ ළමයා එලියට ගියද මෙ තෙ එක බොන්න ඇතුලට එන්න කිවානම්.මෙ මෙ කිරි අම්මෙ එයා ගියා.මොනවා මෙ තෙ එක නොබිම මටවත් නොකියාම.ම් ඔවු එයට කොල් එකක් අවා කතා කරා හදිස්සියක් කියලා මං යන්නම් කිවා මං හා කිවා එච්චරයි.

හරි හොද ළමයෙක් උඹ එදා පළමෙ පල්ලෙහට පැන්න වෙලෙ උඹව බෙර ගන්න කවුරුත් ඉදිරිපත් වෙලා නැ.එතෙන්ට අපු මෙ ළමයා දෙපරක් හිතන්නැතුව පළමෙන් පැනලා උඹව බෙරගන තියෙන්නෙ.උඹව බෙරගන්න පනිද්දි එ ළමයාගෙ අතත් තුවල වෙලා.එතන උඹ දන්න කෙනෙක් ඉදලා.එයාගෙන් අහලා තමා උඹ හොස්පිටල් එකට භාර දිලා ගේ හොයන් අවේ. මං ඔය ළමයාව අදුරනවා.මගේ ඉඩම විකුනලා උඹලාගෙ අම්මට නඩු කියන්න සල්ලි අරන් දුන්නෙ ඔය ළමයාගෙන්.එ ඉඩමෙ ළමා නිවසයක් හදන්න ඔන කියලා ගත්තෙ.ඔය ළමයාට උප්පත්තියෙන්ම සල්ලි තිබුනත් කත් කවුරුත් නැති අනතයෙක් විදිහට ඉන්නෙ.ඔය ළමයාගෙ අම්මාට පිළිකාවක් හැදිලා නැති වුනාට පස්සෙ.තාත්තාත් අවුරුද්දක්වත් ඉදලා නැ පපුවෙ අමාරුවකින් නැති වෙලා.අබ්බ ගත එක සහොදරියෙක් ඉදලා.මෙ ළමයා කැත කුනු අත ගගා හොදට සැලකුවා.උඹ එදා හොස්පිටල් එකට භාර දිලා මෙහෙ ඇවිත් තෙ එකක්වත් නොබි ගියේ.අක්කාට කවන්න මෙ ළමයාම ඔනෙ කියලා.උඹ හොස්පිටල් එකෙ ඉදන් ඇවිත් මස දෙක්කට විතර පස්සෙත් මෙහෙ අවා.මං එපාර අපේ පවුල් රටාව ගැන කිවා. මාත් එක්ක උඹලගෙ අම්මා බලන්නත් ගියා.උඹලාගෙ අම්මා නිදාහස් වෙන්න තියන දවසකට කලින් හරි බෙර ගන්නවා කිවා.උඹලාගෙ අම්මාගෙ නඩුව ඇපිල් කරලා තියෙන්නෙ එ ළමයා.එ ළමයා අපු එක දවසකවත් උඹ දැක්කෙ නැති නිසා.මං උඹ වැඩ කරන දිහා කිවේ.

👧එතකොට කිරි අම්මා ඇහුවෙ හොස්පිටල් එකෙන් මගේ යලුවෙක්ද කියලා දාන්නැ වගේ.උඹ අහන හරස් ප්‍රශ්න වලට උත්තර දෙන්න බැරි නිසා.එ ළමයාට කත් කවුරුත් නැ දැන් හිටපු සහොදරිත් මෙ ලගදි නැති වෙලා.👧 අනෙ මගේ ජිවිතෙ බෙර ගත්ත කෙනට නෙද බැන්නෙ ගැහුවේ.එයට කියන්න තිබුනානෙ මං බෙර ගත්තෙ එය කියලා.කියන්නෙ කොහෙද මං එක වචනයක්වත් කතා කරන්න දුන්නැනෙ.මගේ පපුව පිච්චි පිච්චි යනවා වගේ.මං දුර දිග බලන්නැතුව එදා ජිවිතෙ නැති කරගන්න හදපු වෙලෙ එය නොහිටියනම්.නංගිට මොනවා වෙයිද.අම්මාට මෙ දුක දරා ගන්න බැරුව පපුව පැලිලා මැරිලා යයි.කිරි අම්මාට දැන් ඉන්නෙත් අපි විතරයි.කිරි අම්මාට මොනවා වෙයිද.

කොහෙදො ඉදන් තමුන්ගෙ ජිවිතෙ ගැනවාත් නොහිතා මගේ ජිවිතෙ බෙරගන.මගේ අම්මාත් බෙර ගන්න හදලා.අනික කිසිම අඩු පඩුවක් නැති කෙනෙක් මං වගේ කලකන්නි ගැනියක් පස්සෙ ඇවිත් මොනවා කරන්නද.අනෙ මට සමා වෙන්න. මට දහස් වරයක් සමා වෙන්න.ම හිතින් මටම කියා ගත්තෙ ඇති වුන පසු තැවිමත් එක්ක.නැ මං එයව හම්බෙලාම සමාව ගන්නවා කොහොම හරි එයාව හොයාගන්නවා.

මොනවද කෙල්ලෙ ඔය හැටි කල්පනා කරන්නෙ බලා ගත්තු අත බලගන.👧මොකුත් නැ කිරි අම්මෙ.නැත්තම් ඔය කල්පනා කරන්නෙ.එයා ඉන්නෙ කොහෙද කිරි අම්මෙ.ඉන්න තැනක්නම් හරියට අහගන්න බැරි වුනා.

👧වෙනදා ඔහු මා එනකන් බලාන් සිටි තැනට වි සිටියත් ඔහු මට කිසි දිනක යලි දකින්නට හම්බුනෙ නැත.ඔහුට කනට ගහපු තැන දකින විට.ඔහුට ගහපු හැටි මැවි මැවි පෙනෙන්නට විම මගේ හිතට මහා පිඩනයක් ගෙන දෙන්නක් විය.අනෙ එදා මං ගහපු වෙලෙ වචනෙකින්වත් මොකුත් කිවෙ නැ.තරහින් මා දිහා බැලුවෙ නැ අහිසංක විදිහට මං දිහා බලලා බිම බලාගන සාමාව ඉල්ලලා යන්න ගියා.මං කොච්චර පහත් තලෙටද කතා කරෙ.

මොන වැඩෙ කරත් ඔහුමයි හිතට එන්නෙ. නින්දට ගියත් ඔහු මතක් වි තිගැස්සි ඇහැරෙයි.එන්න එන්නම මෙ ප්‍රශ්නෙ හිත ඇතුලෙ මනසික වදයක් වෙලායි තිබුනෙ.ඔය අතරෙ තමයි අම්මට ඇපිල් කරපු නඩුවෙන් අම්මා ගැන සලකලා.තවා අවුරුදු දෙක හමාරක් විතර ඉන්න ඔන එක මස පහක කලෙකට අඩු කරෙ.එ හැම දෙම අනුහස් නිසයි.

කිරි අම්මාත් හැම වෙලෙම කියනවා මෙච්චර උදවු කරලාත්.ගොඩක් කලෙකින් අවෙ නැනෙ ළමයා කියලා.එදා කෝල් එකක් අවෙ මොකක් හරි කරදරයක් වෙලාවද්ද දන්නැ කියලා.එහෙම කියද්දි පපුව පැලෙන්න වගෙ එනවා.මං නෙද එයා එලව ගත්තෙ දෙයියනෙ.කොහොමද එයා හොය ගන්නෙ.දවසක් මං කිරි අම්මට කිවා එයා ඉන්න තැනක් හොයමු කියලා.කිරි අම්මා කිවා කොහෙ කියලා හොයන්නද කෙල්ලෙ ඉන්න තැනක් දන්නැතුව කියලා.ඇත්තටම හරියට තැනක් දන්නැතුව කොහෙ කියලා හොයා ගන්නද.<

ඔහොම බර කල්පනවක ඔහු හොයාගන්න හිත හිතා ඉද්දි තමා කිරි අම්මා විකුනපු ඉඩම මතක් උනෙ.එතෙන්ට ගියානම් එයා ගැන හොයා ගන්න පුලුවන් කියලා.මයි කිරි අම්මායි එයාව හොයන් ගියා විකුනපු ඉඩමට.<

එහි ඇත්ටමතටම ළමා නිවසයක් විය.මට ඔහු ගැන අඩම්බරයත් ගවුරවයත් එන්න එන්නම වැඩි විය. එක ඇතුලට ගියපු මට ඇස් අදහා ගන්න බැරි උනෙ එකෙ හිටපු එක එක ළමයි දැකලා.ඇස් අන්ධ අත පය දෙකම නැති.ගොලු අනාත ළමයි දැකලා.මගේ පපුව පිච්චිලා ඇස් දෙකට ඉබෙම කදුළු ගලන්නට විය.

ළමුන් භාරව සිටින බළිකාව හමු විමට ගියෙ ඔහු ගැන තොරතුරක් දැන ගැනිමටයි.අපිට පොඩ්ඩක් ගගන විජෙසිංහ හම්බෙන්න බැරි වෙයිද.අනෙ මහත්තයා දැන් ලංකාවෙ නැනෙ.මො මො ලංකාවෙ නැද්ද එයා.දැන් ගොඩක් කල්ද ගිහින් මස එක හමාරක් විතර ඇති.අය එයා එන දවසක් දැන ගන්න බැරි වෙයිද.එහෙමනම් කියන්න බැ.මොකද එයට තිබුනු ගොඩක් දෙවල් අනාත නිවස වලට පැවරුවා.සමහරක් විට අය එන්නැති වෙන්න පුලුවන්.<

<

අවසාන කොටසෙන් හමු වෙමු නෙද

💗නිකලැල් පුදසුන💗

Comments System WIDGET PACK