----🖤අනියම් පෙම්වතා🖤---- | Aniyam Pemwatha

----🖤අනියම් පෙම්වතා🖤----

"උඹට කොහෙන් ආපු හයියක්ද යකෝ මගේ ගෑනි එක්ක මගේ ගෙදරම නිදාගන්න....මං තෝව ඉතුරු කරන්නේ නෑ අද...."

වැඩ ඇරිලා මහන්සියෙන් ගෙදර ආපු මම දැක්කේ මගේ යාළුවා තුෂාන් ෂර්ට් එකේ බොත්තම් පියවමින් ඇදෙන් නැගිටිනවා.අවුල් වෙච්ච හිසකෙසුත් එහෙට මෙහෙට වුණ ඇඳුමුත් එක්ක මගේ බිරිද මිහිකා මං දිහා බලන් හිටියේ බිරාන්ත වුණ මුහුණකින්.

"තෝව ඉතුරු කරන්නෙ නෑ මං අද..ඇයි....ඇයි උඹලා දෙන්නා මට මෙහෙම කළේ ඇයි...."

මගේ අත්දෙක කෙලින්ම නතර වුණේ තුෂාන්ගෙ බෙල්ලේ.ටිකෙන් ටික මගේ ග්‍රහණය වැඩි වෙද්දි තුෂාන් මගෙන් ගැලවෙන්න උත්සහා කළා.

"අතෑරපන් මිනිහෝ..අතෑරපන්.....මාව....මරන්නද හදන්නේ... උඹ......"

ඔව් මං හිටියේ මරු විකල්ලෙන්.කිසිම සැමියෙක් කවදාවත්ම දකින්න සුදුසු නැති දෙයක් ඇස් පනාපිට බලන්න තරම් මං අවාසනාවන්තයෙක් වුණා..මිහිකා තුෂාන් එක්ක එකතුවෙලා කරපු ද්‍රෝහි කමට මං හිටියේ දරාගන්න බැරි තරම් කේන්තියෙන්.

"අනේ....අනේ...තුෂාන්ව අතාරින්න සිහින...අතාරින්න....මං....මං එයාට ආදරෙයි....."

ඇස් වල කදුළු පුරවගෙන එතනට දුවලා ඇවිත් මිහිකා කියපු දේට මගෙ කකුල් පණ නැති වුණා...

"උ...ඹ....උඹ ඇයි මෙහෙම කළේ...මං..මං මොනවද මැණික උඹට අඩු කළේ....ඇයි...ඇයි උඹ මෙහෙම කළේ....."

මං බිත්තියෙ ඔළුව හප්පගෙන හප්පගෙන ගියේ මොනදේ වුණත් මිහිකාට අතක් උස්සන්න බැරි තරම් මං එයාට ආදරේ කරපු නිසා.ඔළුව පැලිලා ලේ ගලද්දිවත් මිහිකා ඇවිත් මාව නතර කළේ නෑ..තුෂාන්ගෙ තුරුලට වෙලා හොදටම අඩ අඩා හිටියා....හිටගෙන ඉන්න කකුල් වාරු නැති බව දැණුන නිසා මං එතනම බිම වාඩි වුණා නෙවෙයි ඇදගෙන වැටුණා...මට මේ හැමදෙයක්ම හීනයක් වගේ..කොහොමද මෙහෙම වුණේ..අපේ පව්ලට මේ මොකක්ද වුණේ..

මං සිහින..සිහින ආකාෂ් පෙරේරා..මගේ අවුරුදු හතරක කැම්පස් ආදරේම මගේ බිරිද කරගන්න තරම් මං වාසනාවන්ත වුණා..දෙපැත්තෙම දෙමව්පියන්ගෙ ආශිර්වාද මැද්දෙ අපි එක වහලක් යටට වුණේ මීට අවුරුද්දකට කලින්..මේ කතාවෙ දුෂ්ටයා....මගේ පව්ල විනාස කරපු තුෂාන් කියන්නේ කැම්පස් එකේදි මගෙයි මිහිකාගෙයි හොදම යාළුවා.අපි තුන්දෙනා තමයි එකටම හිටියේ.....මං මගේම කියලා ව්‍යාපාරයක් පටන් අරන් ලංකාවෙ නම ගිය ව්‍යාපාරිකයෙක් වෙද්දි මිහිකා ගුරුවරියක් වුණා...බැංකුවක වැඩ කරපු තුෂානුත් නිතරම අපේ ගෙදර ආවෙ ගියේ අපේ අවුරුදු ගානක යාළුකම නිතර නිතර අළුත් කරමින්......ඒත් කවදාවත් නොහිතපු විදිහට එයා නිසා මගේ මිහිකා මට මෙහෙම දෙයක් කරයි කියලා මං හීනෙකින්වත් හිතුවෙ නෑ.

"මිහිකා..අනේ මගෙ මැණික...මං..මං..තරහා නෑ...මේක මේක අමතක කරලා අපි වෙනදා වගේ සතුටින් ඉමු.."

මං අමාරුවෙන් නැගිටලා ගිහින් මිහිකාව මගේ ළගට ඇදලා ගත්තේ මට එයා නැතුව ජීවිතයක් නැති නිසා..මේ වෙච්ච දේ අමතක කරලා සතුටින් ඉන්න පුළුවන් කියලා මං හිත හදාගන්න උත්සාහ කළා.

"න්.....නෑ..සිහින...මට.....මට තවත් මේක...කරන්න බෑ.....මං.....මං..තුෂාන්ට ආදරෙයි...මට...මට මේක හිතේ තියාගෙන තවදුරටත් ඔයාගෙ ළග ඉන්න බෑ..."

මිහිකා මගේ අත ගසලා දාලා මගෙන් ඈතට වුණා.

"මගෙ..රත්තරන්....මගෙ මැණික..මොනවද..මොනවද ඔයා මේ කියන්නේ...ඇයි...ඇයි මෙහෙම.....තුෂාන්.....තුෂාන් උඹවත් උත්තර දීපන් මට....."

"උඹට ඇහුණනේ මිහිකා කිව්වේ මොකක්ද කියලා..."

මං දිහා බලන්නෙවත් නැතුව තුෂාන් අහක බලාගෙන කිව්වා.දෙයියනේ මේ මොනවද වෙන්නේ..ඇයි....ඇයි මේ..

මං යන්න එපා කියලා අඩද්දිම මිහිකා සූට්කේස් එකකට එයාගෙ ඇඳුම් පැක් කරන්න ගත්තා.මේ සිද්ධ වෙන දේවල් බලන් ඉන්න බැරිම තැන මං එළියට බැහැලා යන්න ගියේ පිස්සුවෙන් වගේ.......හොදටම බීලා මං රෑ වෙලා ගෙදර එද්දි මිහිකාවටත් තුෂාන්වත් හිටියේ නෑ....දරා ගන්න බැරි දුකක් ඔඩු දුවද්දි මං ගෙදර බඩුමුට්ටු පොළවේ ගැහුවේ සැනසීමක් ලැබෙයි කියලා හිතාගෙන..මිහිකා යන්න ගියා.....එදයින් පස්සේ මං පිස්සෙක් වුණා..බේබද්දෙක් වුණා...මගේ බිස්නස් ටික ටික වැටුණා...කම්පැනි එක වැහෙන්න නොදී බේරිලා තිබුණේ මගේ සේවකයන්ගෙ පිහිටෙන්....මිහිකාගෙයි තුෂාන්ගෙයි මතක මරලා දාලා ජීවත් වෙන්න උත්සහා කළත් වතුරට දාපු රබර් එකක් වගේ කවදාවත් මට බැරි වුණා අලුත් ජීවිතයක් ගැන හිතන්න...ආයෙත් කසාදයක් බදින්න කියලා අම්මලා මට බල කරපු වාර අනන්තයි.. ඒත්....ඒත් මගේ මුළු හිත පුරාම හිටියේ මිහිකා විතරයි....මගේ බිස්නස් වැඩ නිසා මට එයාව මග ඇරුණද කියල වරදකාරී හැගීමක් දැනෙද්දි මගේ පපුව පිච්චෙන තරම් දුකක් මං වින්දා.....ඒත්....ඒත් ඒ හැමදේටම වඩා මගේ හිතේ එයා ගැන තිබුණ තරහා ගොඩක් බලවත්..

ඒ මගේ අතීතේ.හරියටම අවුරුද්දකට කලින්.

-----------------

-------------------------

"මොකද සර් බර කල්පනාවක..ම්ම්හ්..."

මගේ එහා පැත්තේ සීට් එකේ වාඩිවෙලා ඉදපු නටාෂා අහනකල්ම මං හිටියේ මගේ අතීතේ ගැන මතක් කරමින්..නටාෂා කියන්නෙ මගෙ කම්පනි එකේ වැඩ කරන කෙල්ලක්.....කසාද බැදපු ගෑනියෙක් වුණත් නටාෂා නිතරම උත්සාහා කළේ මගේ ඇගේ එල්ලෙන්නමයි...ඒත් මට ගෑනු ගැන තියෙන්නෙ පිළිකුලක්..කාර් එක බ්‍රේක් ඩවුන් වුණා කියලා පාරෙ මැද්දෙ ඉදන් කාර් එකට අතදාපු නිසයි මං එයාව කාර් එකට දාගත්තේ...අපි හිටියේ උදේ ඔෆිස් යන ගමන්.

"මුකුත් නෑ නටාෂා.එහෙම මුකුත් නෑ...."

"සර්...."

"ඔව්...කියන්න....."

මං කිව්වේ එයා දිහා නොබලම ඩ්‍රයිව් කරමින්.

"සර්.....මට...මට ඔයා නැතුව ඉන්න ඉන්න බෑ සර්......"

ඊළග තත්පරේදි නටාෂා ෂීට් බෙල්ට් එක ගලවලා දාලා මගේ දිහාට නැඹුරු වුණා.බොත්තම් බාගෙට පියවපු බ්ලව්ස් එක තුළින් ඇගේ ළැම තරමක් නිරාවරණය වී තිබූ අයුරු මගේ ඇස් කොනකින් පෙනුනා.එයා උත්සාහ කළේ මාව සිප ගන්න.

"යනවා අහකට...."

මං තල්ලු කරපු පාර නටාෂා ගිහින් වැදුනේ කාර් එකේ දොරේ..සුක්කානම අතින් අතෑරිල තව ටිකින් කාර් එක වදින්නේ තාප්පෙක...ඔළුව එක අතකින් අල්ලගෙන නටාෂා මං දිහා බලන් හිටියේ කේන්තියෙන්.

"තොපි වගේ ජරා ගැනු...උඹ...උඹ කසාද බැදපු එකියක් නේද...උඹ නිකමට උඹේ මිනිහා ගැන හිතුවද....කියපන්....උඹලා වගේ ගෑනු නිසා තමයි පිරිමි විනාස වෙන්නෙ..වේ%$ ගෑනු......"

කටට ආපු හැම වචනයක්ම මං ඔහේ අතෑරලා දැම්මේ මිහිකා ගැනත් තිබුණ තරහා නටාෂාගෙ පිටින් යවමින්....මගේ දේශ්නාවට පුළුවන් වුණා නටාෂාගෙ ඇස් බිමට හරවන්න..එයා ලැජ්ජ වෙන බව ඇස් වලින්ම පෙනුනා.

"සමාවෙන්න සර්...."

"සමාවෙන් වැඩක් නෑ නටාෂා....කසාද බැදපු මනුස්සයට ද්‍රෝහි වෙන්න එපා..ඔයා...ඔයා දන්නේ නෑ ඒකේ වේදනාව......"

පරණ දුක ආයෙත් අළුත් වෙලා මගේ ඇස් වලට කදුළු ආවා..

"මො.....මොකක්........"

නිරායාසයෙන්ම මගේ කකුලට තිරිංග පෑගුණේ පාර මාරු වුණ ජෝඩුවක් දැකලා..

කාර් එක එතනම නතර කරලා මං දුවලා ගියේ මුකුත් හිතාගන්න බැරුව.

"කෝ...මිනිහෝ මිහිකා......ක...කව්ද මේ ගෑනි...."

දරුවෙකුත් වඩා ගතපු ගෑනු කෙනෙක් එක්ක ඒ හිටියේ වෙන කව්රුවත් නෙවෙයි තුෂාන්...මාව දැක්කම එයත් කලබල වුණා.

"සි...සිහින....."

"සිහින තමයි යකෝ....උත්තර දීපන් මට...මිහිකා කෝ....උඹ මගේ අසරණීව අනාත කරලා දැම්මද....කියපන් මට කියපන්...."

දෙනෝදාහක් බලන් ඉද්දි මං තුෂාන් ගෙ කොලර්ස් වලින් ඇදලා හොලවන ගමන් කෑ ගැහුවා.

"සිහින....මේ....."

"මට කියපාන්......නැත්තම් මං උඹව මෙතනම මරනවා....පරයා...කියපන් මට..."

"උඹට දැනගන්නම ඕනද....හරි....වරෙන් මාත් එක්ක.."

මගෙන් බේරුමක් නෑ කියලා දැනගත්ත තැන තුෂාන් කිව්වා.

"සුදූ..ඔයාට පුලුවන් නේද කාර් එක අරගෙන යන්න...මං ඉක්මනින් එන්නම්..."

දරුවත් වඩාගෙන ඉදපු ගෑනු කෙනාට යතුරත් දීලා තුෂාන් මගේ කාර් එක ළගට ආවා.මං නටාෂාව එතැනින් බැස්සුවා....තුෂාන් මගෙන් යතුරත් ඉල්ලගෙන ඩ්‍රයිවින්ග් සීට් එකේ වාඩි වුණා...කොහෙද මේ යන්නේ කියලා මට වචනයක්වත් කිව්වේ නෑ...පැයකට පස්සේ මහරගම පැත්තේ පොඩි ගෙයක් ඉස්සරහින් කාර් එක නතර කළා...පඩිපෙළ නැගලා ඇතුළට යනකනුත් මට අපි ආවෙ කොහෙද කියලා කිසිම අදහසක් තිබුණේ නෑ.

"ඇතුළට පළයන්..."

කාමරයක් ළග නතර වුණ තුෂාන් මට ඇතුළට යන්න කියලා පෙන්නුවා.

"මි......මිහිකා.........."

දෙයියනේ ඒ ඇදේ හාන්සි වෙලා උඩ බලාගෙන හිටියේ මගේ මිහිකාමද කියලා හිතාගන්නත් බෑ..දිරපු දරකොටයක් වගේ කෙට්ටුවෙලා ගිහින් තිබුණ ඇග දැක්කම මට වාවන්නෙ නැතුව ගියා..මං එයා ළගට දිව්වේ අඩාගෙනමයි...බොහොම අමාරුවෙන් මගෙ දිහාවට හරවගතපු ඒ ඇස් වල තිබුණේ ඉස්සර වගේම ලස්සනක්...සුදුමැලි වෙච්ච තොල් දෙක හොලවලා එයා මට මොනවද කියන්න උත්සාහා කළත් වචන පිටවුණේ නෑ...

"මගෙ රත්තරනේ....මොකක්ද දෙයියනේ මේ වුණේ....මිහිකා...මිහිකා මේ මං...ඔයාගෙ...ඔයාගෙ සිහින......"

ඒ අත්දෙක මගේ අත්දෙකට හිරකරගෙන මං මොනතරම් ඇඩුවද..මං හැරිලා බලද්දි මිහිකගෙ අම්මත් තුෂානුත් මගෙ දිහා බලාගෙන හිටියේ දොර ළගට වෙලා.

"අනේ අම්මේ...අනේ අම්මේ මගේ මිහිකට මොකක්ද වුණේ.....අනේ...අනේ මට කියන්න අම්මේ......"

මං අම්මගේ කකුල් පාමුළ වැටිලා කෑ ගැහුවා.ඇස් වල පිරිච්ච කදුළු සාරි පොටෙන් පිහිදමින් අම්මා මගේ ඔළුව අතගෑවා.

"අපිට...සමාවෙන්න පුතේ...මේ ගැන..කලින්...නොකිව්වට....මිහිකා..කිව්වා..ඔයාට දැනගන්න.දෙන්න එපා කියලා..ඒකයි...හැංගුවේ...දුවට පිළිකාවක්..."

මං කෙළින්ම බැලුවේ තුෂාන් දිහා.ඒ ඇස්වලත් තිබුණේ කනගාටුවක්.

"ඔව් බන්...ඔව්...එදා සිද්ධ වුණ දේ ඇත්‍තක් නෙවෙයි...මිහිකායි කිව්වේ උඹ එද්දි එහෙම ඉමු කියලා....වැද වැටිලා ඉල්ලපු නිසයි බං මං ඒකට කැමති වුණේ....මිහිකාට ඕන වුණේ උඹේ හිතේ එයා ගැන වෛරයක් ඇති කරන්න...ඊට පස්සේ උඹ එයාව අමතක කරලා සතුටින් ජීවත් වෙනවා බලන්නයි එයාට ඕන වුණේ...එයා නිසා ඔයා විදවනවා බලන්න එයා අකමැති වුණා.."

මං ඒ වෙලාවෙ ප්‍රාර්ථනා කළේ ඒක හීනයක්ම වෙන්න කියලා.ඒත් නෑ....ඒක ඇත්තක්....මං මිහිකාට වෛර කරද්දි එයා මං ගැන හිත හිත මොනතරම් විදවන්න ඇතිද..මට...මට තිබුණා එයා ගැන හොයලා බලන්න.

මං ඇද ලග බිම වැටිලා ඉදගෙන එයාගෙන් සමාව ඉල්ලලා ඇඩුවා.ඒ හිතේ මට කියන්න ගොඩක් දේවල් තියෙන්න ඇති...ඒත් එයාට කතා කරගන්න බෑ...එයාගෙ හැම වේදනාවක්ම ඇස් අගින් කදුළු වෙලා කොට්ටේ තෙත් කරමින් තිබුණා.

"ඇයි දෙවියනේ මගේ කෙල්ලට මෙහෙම වුණේ.....මට සමාවෙයං මගෙ මැණික...මට සමාවෙයං...උඹ ඇයි උඹේ සිහිනට මේක හැංගුවේ....උඹ වෙනුවෙන් මට මගේ ජීවිතේ වුණත් දෙන්න පුළුවන් බව උඹ දන්නවනේ මැණික..ඇයි උඹ මට නොකිව්වේ...උඹ නැති ජීවිතේ එක දවසක් මං සතුටින් හිටියේ නෑ...මට උඹම විතරයි..උඹම විතරයි....."

අන්තිමේදි මං ඇත්ත දැනගත්තා..ඒත් ඒ වෙද්දි මං ගොඩක් පරක්කුයි.මොන තරම් ඇඩුවත් කාලෙ ආපස්සට හරවන්නවත්,වෙච්ච දේවල් වෙනස් කරන්නවත් මට පුළුවන් කමක් තිබුණේ නෑ. ඩොක්ටර්ස්ලා කිව්වා මිහිකාට තව වැඩි කාලයක් නෑ කියලා...ඒත් මං එයා එක්ක ඉන්නවා...මට පුළුවන් තරම් මං එයාව සතුටින් තියනවා එයා ජීවත් වෙලා ඉන්නකල්.....එක මොහොතකටවත් තනි කරන්නේ නෑ.....ඔව්...මං තීරණය කළා එයා වෙනුවෙන් ජීවත් වෙන්න...ලබන ආත්මෙකදිවත් අපිට අපේ වෙලා මුළු ජීවිත කාලෙම සතුටින් ඉන්න ලැබෙන්න කියලා මං හැමදාම දෙවියන්ගෙන් ඉල්ලනවා..මට විශ්වාසයි....ඒ ආත්මෙදි අපි මීට වඩා වාසනාවන්තවෙයි.

-----

----------නිමි------

Comments System WIDGET PACK